verbfirst conjugation
ultimō
ultimō (present infinitive ultimāre, perfect active ultimāvī, supine ultimātum)
Classical[ˈʊɫ.tɪ.moː]Ecclesiastical[ˈul.ti.mo]
Meaning
- to come to an end, be at the last
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ultimō | ultimābam | ultimābō | ultimāvī | ultimāveram | ultimāverō |
| 2nd sg. | ultimās | ultimābās | ultimābis | ultimāvistī | ultimāverās | ultimāveris |
| 3rd sg. | ultimat | ultimābat | ultimābit | ultimāvit | ultimāverat | ultimāverit |
| 1st pl. | ultimāmus | ultimābāmus | ultimābimus | ultimāvimus | ultimāverāmus | ultimāverimus |
| 2nd pl. | ultimātis | ultimābātis | ultimābitis | ultimāvistis | ultimāverātis | ultimāveritis |
| 3rd pl. | ultimant | ultimābant | ultimābunt | ultimāvērunt ultimāvēre | ultimāverant | ultimāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ultimem | ultimārem | ultimāverim | ultimāvissem |
| 2nd sg. | ultimēs | ultimārēs | ultimāverīs | ultimāvissēs |
| 3rd sg. | ultimet | ultimāret | ultimāverit | ultimāvisset |
| 1st pl. | ultimēmus | ultimārēmus | ultimāverīmus | ultimāvissēmus |
| 2nd pl. | ultimētis | ultimārētis | ultimāverītis | ultimāvissētis |
| 3rd pl. | ultiment | ultimārent | ultimāverint | ultimāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ultimor | ultimābar | ultimābor |
| 2nd sg. | ultimāris ultimāre | ultimābāris ultimābāre | ultimāberis ultimābere |
| 3rd sg. | ultimātur | ultimābātur | ultimābitur |
| 1st pl. | ultimāmur | ultimābāmur | ultimābimur |
| 2nd pl. | ultimāminī | ultimābāminī | ultimābiminī |
| 3rd pl. | ultimantur | ultimābantur | ultimābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ultimer | ultimārer |
| 2nd sg. | ultimēris ultimēre | ultimārēris ultimārēre |
| 3rd sg. | ultimētur | ultimārētur |
| 1st pl. | ultimēmur | ultimārēmur |
| 2nd pl. | ultimēminī | ultimārēminī |
| 3rd pl. | ultimentur | ultimārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ultimā | ultimāre |
| pres. 2nd pl. | ultimāte | ultimāminī |
| fut. 2nd sg. | ultimātō | ultimātor |
| fut. 3rd sg. | ultimātō | ultimātor |
| fut. 2nd pl. | ultimātōte | — |
| fut. 3rd pl. | ultimantō | ultimantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ultimāre | ultimārī |
| perfect infinitive | ultimāvisse | ultimātum esse |
| future infinitive | ultimātūrum esse | ultimātum īrī |
| present participle | ultimāns | — |
| perfect participle | — | ultimātus ultimāta, ultimātā, ultimātae, ultimātam, ultimātārum, ultimātās, ultimātī, ultimātōrum, ultimātōs |
| future participle | ultimātūrus ultimātūra, ultimātūrā, ultimātūrae, ultimātūram, ultimātūrārum, ultimātūrās, ultimātūre, ultimātūrī, ultimātūrīs, ultimātūrō, ultimātūrōrum, ultimātūrōs, ultimātūrum | ultimandus ultimanda, ultimandā, ultimandae, ultimandam, ultimandārum, ultimandās, ultimande, ultimandīs, ultimandōrum, ultimandōs |
gerundultimandī, ultimandō, ultimandumsupineultimātum, ultimātū
ultĭmō, adv., v. ultimus, under ulter, II. B. 1.
I. fin.
ultĭmo, āre, v. n. ultimus,
I. to come to an end, be at the last:
cum ultimarent tempora patriae, Tert. Pall. 1 fin.Origins
From ultimus (“last, final”) + -ō.