noun · femininethird declension
ubicātiō
ubicātiō f (genitive ubicātiōnis)
Classical[ʊ.bɪˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[u.biˈkat.t͡si.o]
Meaning
- Medieval LatinNew Latinlocation
For quotations using this term, see Citations:ubicatio.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ubicātiō | ubicātiōnēs |
| genitive | ubicātiōnis | ubicātiōnum |
| dative | ubicātiōnī | ubicātiōnibus |
| accusative | ubicātiōnem | ubicātiōnēs |
| ablative | ubicātiōne | ubicātiōnibus |
| vocative | ubicātiō | ubicātiōnēs |
Origins
From the assumed verb *ubicō, from the Classical Latin ubi (“where”).
Descendants
- Catalanubicació
- Englishubication
- Italianubicazione
- Portugueseubicação
- Spanishubicación
- GermanUbikation
- Polishubikacjafrom German Ubikation
In English words that came into English from ubicātiō
- ubicationubicātiō