proper noun · masculinesecond declension
Turcilingī
Turcilingī m pl (genitive Turcilingōrum)
Classical[tʊr.kɪˈlɪŋ.ɡiː]Ecclesiastical[tur.t͡ʃiˈlin̠ʲ.d͡ʒi]
Meaning
- A tribe of Northern Germany
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | Turcilingī |
| genitive | — | Turcilingōrum |
| dative | — | Turcilingīs |
| accusative | — | Turcilingōs |
| ablative | — | Turcilingīs |
| vocative | — | Turcilingī |