verbfirst conjugation, deponent
tuburcinor
tuburcinor (present infinitive tuburcinārī, perfect active tuburcinātus sum)
Classical[tʊˈbʊr.kɪ.nɔr]Ecclesiastical[tuˈbur.t͡ʃi.nor]
Meaning
- deponenttransitiveto eat greedily, gobble up, devour
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | tuburcinor | tuburcinābar | tuburcinābor | — | — | — |
| 2nd sg. | tuburcināris tuburcināre | tuburcinābāris tuburcinābāre | tuburcināberis tuburcinābere | — | — | — |
| 3rd sg. | tuburcinātur | tuburcinābātur | tuburcinābitur | — | — | — |
| 1st pl. | tuburcināmur | tuburcinābāmur | tuburcinābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | tuburcināminī | tuburcinābāminī | tuburcinābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | tuburcinantur | tuburcinābantur | tuburcinābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | tuburciner | tuburcinārer | — | — |
| 2nd sg. | tuburcinēris tuburcinēre | tuburcinārēris tuburcinārēre | — | — |
| 3rd sg. | tuburcinētur | tuburcinārētur | — | — |
| 1st pl. | tuburcinēmur | tuburcinārēmur | — | — |
| 2nd pl. | tuburcinēminī | tuburcinārēminī | — | — |
| 3rd pl. | tuburcinentur | tuburcinārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | tuburcināre | — |
| pres. 2nd pl. | tuburcināminī | — |
| fut. 2nd sg. | tuburcinātor | — |
| fut. 3rd sg. | tuburcinātor | — |
| fut. 3rd pl. | tuburcinantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | tuburcinārī | — |
| perfect infinitive | tuburcinātum esse | — |
| future infinitive | tuburcinātūrum esse | — |
| present participle | tuburcināns | — |
| perfect participle | tuburcinātus | — |
| future participle | tuburcinātūrus | tuburcinandus |
gerundtuburcinandī, tuburcinandō, tuburcinandumsupinetuburcinātum, tuburcinātū
tuburcĭnor, ātus, 1,
I. v. dep. a., to eat greedily, gobble up, devour (syn. voro):
raptim manducare, Non. 179, 21 (ante- and postclass.): de suo, Plaut. Pers. 1, 3, 42; Titin. and Turp. ap. Non. 1. 1.!*? tuburcĭnātus, a, um, in a pass. signif.: prandio raptim tuburcinato, App. M. 6, p. 183, 30.Origins
De Vaan speculatively relates this verb to tūber (“swelling”). According to this theory, tuburcinor originally meant "to be(come) a fat, stuffed person (by eating greedily)", and is derived from a noun *tūbVrko- "fat person" (where V is an unspecified vowel), ultimately from Proto-Indo-European *tewh₂- (“to swell”). The final element would be -cinor.