noun · femininethird declension
truncātiō
truncātiō f (genitive truncātiōnis)
Meaning
- maiming, mutilating
- truncation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | truncātiō | truncātiōnēs |
| genitive | truncātiōnis | truncātiōnum |
| dative | truncātiōnī | truncātiōnibus |
| accusative | truncātiōnem | truncātiōnēs |
| ablative | truncātiōne | truncātiōnibus |
| vocative | truncātiō | truncātiōnēs |
truncātĭo, ōnis, f. trunco,
I. a maiming or mutilating by cutting off: digitorum, Cod. Th. 7, 13, 5.
Origins
- Proto-Indo-European*twerḱ-der.?
- Latintruncātiō
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin truncō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin truncātiō From truncō + -tiō.
In English words that came into English from truncātiō
- truncationtruncātiō