noun · masculinefourth declension
triumvirātus
triumvirātus m (genitive triumvirātūs)
Classical[tri.ʊn.wɪˈraː.tʊs]Ecclesiastical[tri.um.viˈraː.tus]
Meaning
- triumvirate (rank or office of a triumvir)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | triumvirātus | triumvirātūs |
| genitive | triumvirātūs | triumvirātuum |
| dative | triumvirātuī | triumvirātibus |
| accusative | triumvirātum | triumvirātūs |
| ablative | triumvirātū | triumvirātibus |
| vocative | triumvirātus | triumvirātūs |
trĭumvĭrātus, ūs, m. id.,
I. the office or dignity of a triumvir, the triumvirate: triumviratus (coloniae deducendae), * Cic. Brut. 31, 117; cf.:
tribunatu ante gesto triumviratibusque, Liv. 9, 46, 3: ne triumviratu suo (reipublicae constituendae) nimis superbiat Antonius, Plin. 9, 35, 59, § 122: nullo more triumviratus invaditur, Flor. 4, 6, 3: reipublicae constituendae, Suet. Aug. 27: senatūs legendi, id. ib. 37.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(triumvirātus, ūs) m
triumvir, the office of a triumvir, triumvirate .—Only abl: triumviratibus (gestis), L.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin triumvirātus From triumvir + -ātus.
Descendants
- Catalantriumvirat
- Frenchtriumvirat
- Italiantriumvirato
- Occitantriumvirat
- Portuguesetriunvirato
- Romaniantriumvirat
- Spanishtriunvirato
- Galiciantriunvirato
In English words that came into English from triumvirātus
- triumviratetriumvirātus