LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

triumvirātus

triumvirātus m (genitive triumvirātūs)
Classical[tri.ʊn.wɪˈraː.tʊs]Ecclesiastical[tri.um.viˈraː.tus]

Meaning

  1. triumvirate (rank or office of a triumvir)

Declension

declension
formsingularplural
nominativetriumvirātustriumvirātūs
genitivetriumvirātūstriumvirātuum
dativetriumvirātuītriumvirātibus
accusativetriumvirātumtriumvirātūs
ablativetriumvirātūtriumvirātibus
vocativetriumvirātustriumvirātūs

trĭumvĭrātus, ūs, m. id.,
I. the office or dignity of a triumvir, the triumvirate: triumviratus (coloniae deducendae), * Cic. Brut. 31, 117; cf.: tribunatu ante gesto triumviratibusque, Liv. 9, 46, 3: ne triumviratu suo (reipublicae constituendae) nimis superbiat Antonius, Plin. 9, 35, 59, § 122: nullo more triumviratus invaditur, Flor. 4, 6, 3: reipublicae constituendae, Suet. Aug. 27: senatūs legendi, id. ib. 37.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin triumvirātus From triumvir + -ātus.

Descendants
  • Catalantriumvirat
  • Frenchtriumvirat
  • Italiantriumvirato
  • Occitantriumvirat
  • Portuguesetriunvirato
  • Romaniantriumvirat
  • Spanishtriunvirato
  • Galiciantriunvirato

In English words that came into English from triumvirātus

  • triumviratetriumvirātus

Quick answers

What does triumvirātus mean in Latin?
triumvirātus, a noun, means “triumvirate (rank or office of a triumvir)”.
What is the genitive of triumvirātus?
The genitive singular is triumvirātūs. triumvirātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce triumvirātus?
In classical Latin, [tri.ʊn.wɪˈraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [tri.um.viˈraː.tus].