adjectivefirst/second-declension adjective
trigōnus
trigōnus (feminine trigōna, neuter trigōnum)
Classical[trɪˈɡoː.nʊs]Ecclesiastical[triˈɡɔː.nus]
Meaning
- adjectivetrigonal; three-angled; having three angles
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | trigōnus | trigōna | trigōnum |
| genitive | trigōnī | trigōnae | trigōnī |
| dative | trigōnō | trigōnae | trigōnō |
| accusative | trigōnum | trigōnam | trigōnum |
| ablative | trigōnō | trigōnā | trigōnō |
| vocative | trigōne | trigōna | trigōnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | trigōnī | trigōnae | trigōna |
| genitive | trigōnōrum | trigōnārum | trigōnōrum |
| dative | trigōnīs | trigōnīs | trigōnīs |
| accusative | trigōnōs | trigōnās | trigōna |
| ablative | trigōnīs | trigōnīs | trigōnīs |
| vocative | trigōnī | trigōnae | trigōna |
trĭgōnus, a, um, adj., = τρίγωνος,
I. three-cornered, triangular, trigonal.
I. Adj.:
signa, Manil. 2, 276: ductus, id. 2, 342.—More freq., II. Substt.
A. trĭgō-num, i, n., = τρίγωνον, a triangle, trigon, Varr. L. L. 7, 4, 95; Gell. 2, 21, 10; Col. 5, 10, 13; id. Arb. 22, 2; Vitr. 10, 11 fin. —
Scanned trĭgŏna, Aus. Idyll. 11, 50; Ecl. Rat. Puerper. 39.—B. trĭgōnus, i, m.;
med. t. t., a soothing pill, Cael. Aur. Tard. 2, 7, 104.trīgŏnus, i, m.,
I. a kind of fish, the sting-ray: Raia pastinaca, Linn.; Plaut. Capt. 4, 2, 71 (Fleckeis, trugonum).
Origins
While apparently a macaronic compound of Latin trēs (“three”) + Ancient Greek γῶνος (gônos, “angle, corner”), it actually corresponds with the Greek adjective τρίγωνος (trígōnos, “triangular”)
Descendants
- Italiantrigono