LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

tragicus1

tragicus (feminine tragica, neuter tragicum)
Classical[ˈtra.ɡɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈtraː.d͡ʒi.kus]

Meaning

  1. adjectivetragic
  2. adjectiveRelating to tragedy or to a tragic drama

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativetragicustragicatragicum
genitivetragicītragicaetragicī
dativetragicōtragicaetragicō
accusativetragicumtragicamtragicum
ablativetragicōtragicātragicō
vocativetragicetragicatragicum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativetragicītragicaetragica
genitivetragicōrumtragicārumtragicōrum
dativetragicīstragicīstragicīs
accusativetragicōstragicāstragica
ablativetragicīstragicīstragicīs
vocativetragicītragicaetragica

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

rhetorice, tragice ornare aliquid (Brut. 11. 43)
to add rhetorical, dramatic embellishments to a subject.
scriptor tragoediarum, comoediarum, also (poeta) tragicus, comicus
a writer of tragedy, comedy.

trăgĭcus, a, um, adj., = τραγικός,
I. of or belonging to tragedy, tragic.
I. Lit.
A. Adj.: carmen, i. e. tragedy, Hor. A. P. 220: Camena, id. ib. 275: cothurni, id. S. 1, 5, 64: versus, id. A. P. 89: ars, id. Ep. 1, 3, 14: genus scaenarum, Vitr. 5, 8: actor, a tragic actor, tragedian, Liv. 24, 24, 2: Orestes aut Athamas, represented in tragedy, Cic. Pis. 20, 47; cf. cerva, i. e. in the tragedy of Iphigenia, Juv. 12, 120: tragicum illud subinde jactabat: oderint dum metuant, Suet. Calig. 30.—
B. Subst.: trăgĭcus, i, m., a tragic poet, writer of tragedy, Cic. Opt. Gen. 1, 2; Quint. 8, 6, 26; 9, 3, 14; Petr. 132 med.—
2. A tragedian, tragic actor; plur., Plaut. Pers. 4, 2, 4.—
II. Transf.
A. In the tragic style, tragic, lofty, grand, sublime: fuit Sulpicius vel maxime omnium grandis et, ut ita dicam, tragicus orator, Cic. Brut. 55, 203: sed haec tragica atque divina, id. de Or. 2, 56, 227: color, Hor. A. P. 236: tumor, Gell. 2, 23, 21: ore, Mart. 8, 18, 8: nam spirat tragicum satis, Hor. Ep. 2, 1, 166.—
B. Of a tragic nature, tragic, horrible, fearful, terrible: res tragicas paene comice, tristes remisse tractavit, Cic. de Or. 3, 8, 30: tulit et Romana regia sceleris tragici exemplum, Liv. 1, 46, 3: concubitus, Juv. 2, 29: ignes (i. e. amores), Ov. Tr. 2, 407: Erinnyes, Prop. 2, 20 (3, 13), 29: asperitas, Val. Max. 5, 8, 1.—Adv.: trăgĭcē, in a tragic manner, tragically: mortem rhetorice et tragice ornare, Cic. Brut. 11, 43; Sen. Ep. 100, 10.

Origins

From Ancient Greek τραγικός (tragikós, “of or relating to tragedy”), from τράγος (trágos, “male goat”), a reference to the goat-satyrs of the theatrical plays of the Dorians.

Descendants
  • Frenchtragique
  • Italiantragico
  • Portuguesetrágico
  • Romaniantragic
  • Spanishtrágico
  • Englishtragic
  • Germantragisch
  • Dutchtragisch
  • Finnishtraagikko
  • Finnishtraaginen
noun · masculinesecond declension
tragicus2
tragicus m (genitive tragicī)
Classical[ˈtra.ɡɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈtraː.d͡ʒi.kus]

Meaning

  1. masculineA tragic poet
  2. masculineA tragic actor

Declension

declension
formsingularplural
nominativetragicustragicī
genitivetragicītragicōrum
dativetragicōtragicīs
accusativetragicumtragicōs
ablativetragicōtragicīs
vocativetragicetragicī

Origins

From Ancient Greek τραγικός (tragikós, “of or relating to tragedy”), from τράγος (trágos, “male goat”), a reference to the goat-satyrs of the theatrical plays of the Dorians.

Quick answers

What does tragicus mean in Latin?
tragicus, a adjective, means “tragic; Relating to tragedy or to a tragic drama”.
How do you pronounce tragicus?
In classical Latin, [ˈtra.ɡɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtraː.d͡ʒi.kus].