LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

tolerābilis

tolerābilis (neuter tolerābile, comparative tolerābilior, adverb tolerābiliter)
Classical[tɔ.ɫɛˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[to.leˈraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationbearable, supportable, endurable, passable, tolerable
    Moderātī enim et nec difficilēs nec inhūmānī senēs tolerābilem senectūtem agunt; importūnitās autem et inhūmānitās omnī aetātī molesta est.For old men who are self-controlled — neither prickly nor unrefined — lead a tolerable old age; however, a rude and discourteous nature is troublesome to every stage of life.106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior De Senectute 3.7

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativetolerābilistolerābilistolerābile
genitivetolerābilistolerābilistolerābilis
dativetolerābilītolerābilītolerābilī
accusativetolerābilemtolerābilemtolerābile
ablativetolerābilītolerābilītolerābilī
vocativetolerābilistolerābilistolerābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativetolerābilēstolerābilēstolerābilia
genitivetolerābiliumtolerābiliumtolerābilium
dativetolerābilibustolerābilibustolerābilibus
accusativetolerābilīs
tolerābilēs
tolerābilīs
tolerābilēs
tolerābilia
ablativetolerābilibustolerābilibustolerābilibus
vocativetolerābilēstolerābilēstolerābilia

tŏlĕrābĭlis, e, adj. tolero.
I. Pass., that may be borne, bearable, supportable, endurable, passable, tolerable (class.): amicitiae si tolerabiles erunt, ferendae sunt, Cic. Lael. 21, 78: tolerabilis conditio servitutis, id. Cat. 4, 8, 16: genus rei publicae, id. Rep. 1, 26, 42: fenus, id. Att. 6, 1, 16: hoc utcumque tolerabile: gravius illud quod, etc., Plin. Ep. 5, 5, 2: regi tolerabili, aut, si vultis, etiam amabili, Cic. Rep. 1, 28, 44; cf. orator, id. Brut. 48, 178: oratores, id. de Or. 1, 2, 8: Minucius jam ante vix tolerabilis, Liv. 22, 27, 1: non tolerabile numen, Verg. A. 5, 768: habitus, Val. Max. 4, 1, 1.—Comp.: senectus, Cic. Sen. 3, 8: tolerabilius est sic dicere, etc., id. de Or. 1, 50, 218.—Sup.: sententia, Dig. 28, 5, 18. —
II. Act., that can easily bear or endure, enduring, sustaining, supporting (rare; not in Cic.; but cf. tolerabiliter, 2.): homo, Ter. Heaut. 1, 2, 31: quas (oves) ille tempore auctumni ratus adhuc esse tolerabiles, i. e. able to support the winter, Col. 7, 3, 14.—Adv.: tŏlĕrābĭ-lĭter.
1. Bearably, passably, tolerably: facere aliquid, Col. 11, 2, 85: dicere, id. 2, 2, 3: dare veratrum, Cels. 2, 13.—
2. For toleranter, patiently: etenim si dolores eosdem tolerabilius patiuntur, Cic. Fin. 3, 13, 42; so, tolerabilius ferre igniculum desiderii, id. Fam. 15, 20, 2.

Origins

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin tolerābilis From tolerō (“endure, tolerate”) + -bilis.

Descendants
  • Catalantolerable
  • Englishtolerable
  • Frenchtolérable
  • Italiantollerabile
  • Portuguesetolerável
  • Romaniantolerabil
  • Spanishtolerable
  • Galiciantolerable

In English words that came into English from tolerābilis

  • tolerabletolerābilis
  • intolerableintolerābilis

Quick answers

What does tolerābilis mean in Latin?
tolerābilis, a adjective, means “bearable, supportable, endurable, passable, tolerable”.
How do you pronounce tolerābilis?
In classical Latin, [tɔ.ɫɛˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [to.leˈraː.bi.lis].