LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

titubō

titubō (present infinitive titubāre, perfect active titubāvī, supine titubātum)
Classical[ˈtɪ.tʊ.boː]Ecclesiastical[ˈtiː.tu.bo]

Meaning

  1. to stagger, totter, reel
    cum redeunt, titubant et sunt spectācula volgīWhen they return, they stagger, and they're a [drunken] spectacle for onlookers (The ancient Romans celebrated the festival of Anna Perenna on the Ides of March.)8 CE, Ovidius, Fasti 3.539
  2. to hesitate, falter, waver

Latīnē defined in Latin in our graded readers

incertō pede eō, ut ebriī solent
titubō -āre — in Metamorphoses I, ch. 22

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Labare · Titubare · Vacillare · Nutare

Labare (the ancient Gothic word, slipan, from λωφᾶν), denotes tottering, with reference to the whole body, which rests on no firm basis; titubare (from ταφεῖν, τυφλός), with reference to the feet, which refuse their service, and stagger; vacillare (ἧκα) with reference to the upper part of the body, which wants its upright, steady, secure position; lastly, nutare (from νεύειν) with reference to the head, which seems ready to fall off. The titubans threatens to sink to the ground; the vacillans, to fall over. Titubatio betrays bodily weakness; vacillatio, want of external dignity, and a steady carriage. (iii. 62.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.titubōtitubābamtitubābōtitubāvītitubāveramtitubāverō
titubārō
2nd sg.titubāstitubābāstitubābistitubāvistī
titubāstī
titubāverās
titubārās
titubāveris
3rd sg.titubattitubābattitubābittitubāvittitubāverat
titubārat
titubāverit
titubārit
1st pl.titubāmustitubābāmustitubābimustitubāvimustitubāverāmustitubāverimus
titubārimus
2nd pl.titubātistitubābātistitubābitistitubāvistis
titubāstis
titubāverātis
titubārātis
titubāveritis
titubāritis
3rd pl.titubanttitubābanttitubābunttitubāvērunt
titubāvēre, titubārunt
titubāverant
titubārant
titubāverint
titubārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.titubemtitubāremtitubāverim
titubārim
titubāvissem
titubāssem
2nd sg.titubēstitubārēstitubāverīstitubāvissēs
titubāssēs
3rd sg.titubettitubārettitubāverit
titubārit
titubāvisset
titubāsset
1st pl.titubēmustitubārēmustitubāverīmus
titubārīmus
titubāvissēmus
titubāssēmus
2nd pl.titubētistitubārētistitubāverītis
titubārītis
titubāvissētis
titubāssētis
3rd pl.titubenttitubārenttitubāverint
titubārint
titubāvissent
titubāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.titubortitubābartitubābor
2nd sg.titubāris
titubāre
titubābāris
titubābāre
titubāberis
titubābere
3rd sg.titubāturtitubābāturtitubābitur
1st pl.titubāmurtitubābāmurtitubābimur
2nd pl.titubāminītitubābāminītitubābiminī
3rd pl.titubanturtitubābanturtitubābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.titubertitubārer
2nd sg.titubēris
titubēre
titubārēris
titubārēre
3rd sg.titubēturtitubārētur
1st pl.titubēmurtitubārēmur
2nd pl.titubēminītitubārēminī
3rd pl.titubenturtitubārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.titubātitubāre
pres. 2nd pl.titubātetitubāminī
fut. 2nd sg.titubātōtitubātor
fut. 3rd sg.titubātōtitubātor
fut. 2nd pl.titubātōte—
fut. 3rd pl.titubantōtitubantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetitubāretitubārī
perfect infinitivetitubāvisse
titubāsse
titubātum esse
future infinitivetitubātūrum essetitubātum īrī
present participletitubāns—
perfect participle—titubātus
titubāta, titubātā, titubātae, titubātam, titubātārum, titubātās, titubātī, titubātōrum, titubātōs
future participletitubātūrus
titubātūra, titubātūrā, titubātūrae, titubātūram, titubātūrārum, titubātūrās, titubātūre, titubātūrī, titubātūrīs, titubātūrō, titubātūrōrum, titubātūrōs, titubātūrum
titubandus
titubanda, titubandā, titubandae, titubandam, titubandārum, titubandās, titubande, titubandīs, titubandōrum, titubandōs
gerundtitubandī, titubandō, titubandumsupinetitubātum, titubātū

tĭtŭbo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. , to stagger, totter, reel.
I. Lit. (rare; cf.: vacillo, labo); of drunken persons: Silenus titubans annisque meroque, Ov. M. 11, 90: mero somnoque gravis titubare videtur, id. ib. 3, 608; 4, 26; 15, 331; cf.: titubans pes, Phaedr. 4, 14, 12: vestigia titubata, tottering, Verg. A. 5, 332: titubat lingua, stammers, stutters, Ov. A. A. 1, 598.—
II. Trop., to hesitate, falter, waver, be in suspense, be embarrassed or perplexed (class.): Licinius titubans, Cic. Cael. 28, 66: cave ne titubes mandataque frangas, Hor Ep. 1, 13, 19 Orell. ad loc.: fac titubet blaeso subdola lingua sono, Ov. A. A. 1, 598: erubuisse, expalluisse, titubasse, Auct. Her. 2, 5, 8: testes, si verbo titubarint, Cic. Fl. 10, 22: at vide, ne titubes, Plaut. Ps. 4, 1, 32; id. Mil. 2, 2, 93: lacrumans titubanti animo, corde et pectore, id. ib. 1, 1, 43: hic omnibus titubantibus et de rebus summis desperantibus, Nep. Eum. 9, 2: quid agat, ne quid titubet, Plaut. Ps. 2, 4, 75: verum illa ne quid titubet, Ter. Heaut. 2, 3, 120; Quint. 5, 7, 11: nihil, Cic. Att. 2, 9, 2; cf. impers. pass.: ne quid titubetur, Plaut. Mil. 3, 3, 70: si quid forte titubatum est, ut fit in bello, Cic. Fam. 12, 10, 2: versus debilitatur, in quācumque ejus sit parte titubatum, id. de Or. 3, 50, 192.—Hence, tĭtŭbanter, adv., loosely, totteringly.
A. Lit.: lapis, quem artifex titubanter aptaverat fundae, Amm. 24, 4, 28. —
B. Trop., hesitatingly, falteringly: titubanter et inconstanter loqui de aliquā re, Auct. Her. 4, 41, 53: titubanter et strictim, Cic. Cael. 7, 15.

Origins

From a reduplication of Proto-Indo-European *(s)tewp-, from *(s)tew- (“to push, hit”). Compare Latin stupeō.

Descendants
  • Catalantitubar
  • Englishtitubate
  • Frenchtituber
  • Italiantitubare
  • Spanishtitubear
  • Portuguesetitubear
  • Galiciantitubear

In English words that came into English from titubō

  • titubatetitubatus
  • titubanttitubō

Quick answers

What does titubō mean in Latin?
titubō, a verb, means “to stagger, totter, reel; to hesitate, falter, waver”.
What are the principal parts of titubō?
titubō, titubāre, titubāvī, titubātum (first conjugation).
How do you pronounce titubō?
In classical Latin, [ˈtɪ.tʊ.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtiː.tu.bo].