proper noun · masculinesecond declension
Tisamenus
Tisamenus m sg (genitive Tisamenī)
Meaning
- masculinesingularTisamenus
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Tisamenus | — |
| genitive | Tisamenī | — |
| dative | Tisamenō | — |
| accusative | Tisamenum | — |
| ablative | Tisamenō | — |
| vocative | Tisamene | — |
Tīsămĕnus, i, m., = Τισαμενός,
I. a son of Orestes, and king of Argos, Ov. Ib. 346; Hyg. Fab. 124.
Origins
Borrowed from Ancient Greek Τισαμενός (Tisamenós).
Descendants
- EnglishTisamenus
- FrenchTisamène