adjectivethird-declension one-termination adjective
Tīburs
Tīburs (genitive Tīburtis)
Classical[ˈtiː.bʊrs]Ecclesiastical[ˈtiː.burs]
Meaning
- one terminationof Tibur; Tiburtine
Ō funde noster seu Sabīne seu Tīburs (nam tē esse Tīburtem autumant, quibus nōn est cordī Catullum laedere; at quibus cordī est, quōvīs Sabīnum pignore esse contendunt), sed seu Sabīne sīve vērius Tīburs, fuī libenter in tuā suburbānā villā, malamque pectore expulī tussim, nōn inmerentī quam mihī meus venter,
c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 44.1-9In Tiburte rus concesseramus hominis amici divitis aestate anni flagrantissima ego et quidam alii aequales et familiares mei, eloquentiae aut philosophiae sectatores.
c. 177 CE, Aulus Gellius, Noctes Atticae 19.5.1.1
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Tīburs | Tīburs | Tīburs |
| genitive | Tīburtis | Tīburtis | Tīburtis |
| dative | Tīburtī | Tīburtī | Tīburtī |
| accusative | Tīburtem | Tīburtem | Tīburs |
| ablative | Tīburtī Tīburte | Tīburtī Tīburte | Tīburtī Tīburte |
| vocative | Tīburs | Tīburs | Tīburs |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Tīburtēs | Tīburtēs | Tīburtia |
| genitive | Tīburtium | Tīburtium | Tīburtium |
| dative | Tīburtibus | Tīburtibus | Tīburtibus |
| accusative | Tīburtīs Tīburtēs | Tīburtīs Tīburtēs | Tīburtia |
| ablative | Tīburtibus | Tīburtibus | Tīburtibus |
| vocative | Tīburtēs | Tīburtēs | Tīburtia |
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Tīburs urtis, adj.,
of Tibur, Tiburtine, L., H.— As subst n.: in Tiburti, in the Tiburtine territory.
Origins
From Tībur with a suffix *-t-/*-ti-; compare gentilic adjectives formed with the suffix -ās, and Samnīs.
Descendants
- Italiantiburte