noun · femininethird declension
tergiversātiō
tergiversātiō f (genitive tergiversātiōnis)
Classical[tɛr.ɡɪ.wɛrˈsaː.ti.oː]Ecclesiastical[ter.d͡ʒi.verˈsat.t͡si.o]
Meaning
- subterfuge, tergiversation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tergiversātiō | tergiversātiōnēs |
| genitive | tergiversātiōnis | tergiversātiōnum |
| dative | tergiversātiōnī | tergiversātiōnibus |
| accusative | tergiversātiōnem | tergiversātiōnēs |
| ablative | tergiversātiōne | tergiversātiōnibus |
| vocative | tergiversātiō | tergiversātiōnēs |
tergĭversātĭo, ōnis, f. tergiversor,
I. a declining, refusing; a shift, subterfuge, tergiversation:
quid ergo erat morae et ter giversationis, Cic. Mil. 20, 54: tergiversationem istam probo, id. Att. 10, 7, 1; Auct B Afr 8, 4.—In plur., Front. Aquaed. 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
tergiversātiō ōnis, f
tergiversor, a declining, refusing, subterfuge, tergiversation .
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin tergiversātiō From tergiversor (“tergiversate, turn one's back, avoid”) + -tiō (“-tion: forming abstract nouns”).
Descendants
- Englishtergiversation
- Frenchtergiversation
In English words that came into English from tergiversātiō
- tergiversationtergiversātiō