proper noun · masculinefirst declension
Tarpa
Tarpa m sg (genitive Tarpae)
Classical[ˈtar.pa]Ecclesiastical[ˈtar.pa]
Meaning
- masculinesingularA Roman cognomen — famously held by
- masculinesingularSpurius Maecius Tarpa, a Roman critic
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Tarpa | — |
| genitive | Tarpae | — |
| dative | Tarpae | — |
| accusative | Tarpam | — |
| ablative | Tarpā | — |
| vocative | Tarpa | — |
Tarpa, ae, v. Maecius.