LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

susurrō1

susurrō (present infinitive susurrāre, perfect active susurrāvī, supine susurrātum)
Classical[sʊˈsʊr.roː]Ecclesiastical[suˈs̬ur.ro]

Meaning

  1. to hum, buzz, murmur, mutter, whisper

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.susurrōsusurrābamsusurrābōsusurrāvīsusurrāveramsusurrāverō
susurrārō
2nd sg.susurrāssusurrābāssusurrābissusurrāvistī
susurrāstī
susurrāverās
susurrārās
susurrāveris
3rd sg.susurratsusurrābatsusurrābitsusurrāvitsusurrāverat
susurrārat
susurrāverit
susurrārit
1st pl.susurrāmussusurrābāmussusurrābimussusurrāvimussusurrāverāmussusurrāverimus
susurrārimus
2nd pl.susurrātissusurrābātissusurrābitissusurrāvistis
susurrāstis
susurrāverātis
susurrārātis
susurrāveritis
susurrāritis
3rd pl.susurrantsusurrābantsusurrābuntsusurrāvērunt
susurrāvēre, susurrārunt
susurrāverant
susurrārant
susurrāverint
susurrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.susurremsusurrāremsusurrāverim
susurrārim
susurrāvissem
susurrāssem
2nd sg.susurrēssusurrārēssusurrāverīssusurrāvissēs
susurrāssēs
3rd sg.susurretsusurrāretsusurrāverit
susurrārit
susurrāvisset
susurrāsset
1st pl.susurrēmussusurrārēmussusurrāverīmus
susurrārīmus
susurrāvissēmus
susurrāssēmus
2nd pl.susurrētissusurrārētissusurrāverītis
susurrārītis
susurrāvissētis
susurrāssētis
3rd pl.susurrentsusurrārentsusurrāverint
susurrārint
susurrāvissent
susurrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.susurrorsusurrābarsusurrābor
2nd sg.susurrāris
susurrāre
susurrābāris
susurrābāre
susurrāberis
susurrābere
3rd sg.susurrātursusurrābātursusurrābitur
1st pl.susurrāmursusurrābāmursusurrābimur
2nd pl.susurrāminīsusurrābāminīsusurrābiminī
3rd pl.susurrantursusurrābantursusurrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.susurrersusurrārer
2nd sg.susurrēris
susurrēre
susurrārēris
susurrārēre
3rd sg.susurrētursusurrārētur
1st pl.susurrēmursusurrārēmur
2nd pl.susurrēminīsusurrārēminī
3rd pl.susurrentursusurrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.susurrāsusurrāre
pres. 2nd pl.susurrātesusurrāminī
fut. 2nd sg.susurrātōsusurrātor
fut. 3rd sg.susurrātōsusurrātor
fut. 2nd pl.susurrātōte—
fut. 3rd pl.susurrantōsusurrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesusurrāresusurrārī
perfect infinitivesusurrāvisse
susurrāsse
susurrātum esse
future infinitivesusurrātūrum essesusurrātum īrī
present participlesusurrāns—
perfect participle—susurrātus
susurrāta, susurrātā, susurrātae, susurrātam, susurrātārum, susurrātās, susurrātī, susurrātōrum, susurrātōs
future participlesusurrātūrus
susurrātūra, susurrātūrā, susurrātūrae, susurrātūram, susurrātūrārum, susurrātūrās, susurrātūre, susurrātūrī, susurrātūrīs, susurrātūrō, susurrātūrōrum, susurrātūrōs, susurrātūrum
susurrandus
susurranda, susurrandā, susurrandae, susurrandam, susurrandārum, susurrandās, susurrande, susurrandīs, susurrandōrum, susurrandōs
gerundsusurrandī, susurrandō, susurrandumsupinesusurrātum, susurrātū

sŭsurro, āre, v. n. and a.
I. [1. susurrus; root sur], to make a low, continued sound, to hum, buzz, murmur; to mutter, whisper (poet. and in post-class. prose).
I. Neutr.: susurrant (apes), Verg. G. 4, 260: aura susurrantis venti, id. Cul. 154: aut ego cum carā de te nutrice susurro, Ov. H. 19, 19: fama susurrat, id. ib. 21, 233: lympha susurrans, Verg. Cul. 104: susurravit obscurior fama, Amm. 26, 6, 2: leve Mincius susurret, Claud.Nupt.Hon. et Mar. Fesc. 2, 11.—
II. Act.: cantica qui Nili, qui Gaditana susurrat, Mart. 3, 63, 5: versum Persii, Lampr. Alex. Sev. 44 fin.: te (silvestris platanus), Nemes. Ecl. 1, 72: susurrans quaedam, Amm. 25, 8, 18: pars, quid velit, aure susurrat, Ov. M. 3, 643.—Impers. pass.: jam susurrari audio, Civem Atticam esse hanc, Ter. And. 4, 4, 40.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin susurrō From susurrus + -ō.

Descendants
  • Englishsusurrate
  • Frenchsusurrer
  • Italiansussurrare
  • Portuguesesussurrar
  • Romaniansusura
  • Romaniansusurare
  • Spanishsusurrar
  • Aromanianshushuredz, shushurari
  • Piedmontesesussuré

In English words that came into English from susurrō

  • susurratesusurrō
  • susurrantsusurrāns
  • susurrationsusurratio
  • susurrancesusurrans
noun · masculinethird declension
susurrō2
susurrō m (genitive susurrōnis)
Classical[sʊˈsʊr.roː]Ecclesiastical[suˈs̬ur.ro]

Meaning

  1. mutterer, whisperer, talebearer
    cum dēfēcerint ligna extinguētur ignis et susurrōne subtractō iūrgia conquiēscuntWhen the wood faileth, the fire shall go out: and when the talebearer is taken away, contentions shall cease. (trans.: Douay-Rheims Bible)4th century CE, Jerome of Stridon (St. Jerome), Vulgate, 26:20

Declension

declension
formsingularplural
nominativesusurrōsusurrōnēs
genitivesusurrōnissusurrōnum
dativesusurrōnīsusurrōnibus
accusativesusurrōnemsusurrōnēs
ablativesusurrōnesusurrōnibus
vocativesusurrōsusurrōnēs

sŭsurro, ōnis, m. 1. susurro,
I. a mutterer, whisperer, tale-bearer (post-class.): aures mariti susurronum faece completae, Sid. Ep. 5, 7 fin.; Vulg. Lev. 19, 16; Hier. Ep. 11, 1.

Origins

Proto-Indo-European *-ōder. Proto-Indo-European *-Hōder.? Latin -ō Latin susurrō From susurrō + -ō.

Quick answers

What does susurrō mean in Latin?
susurrō, a verb, means “to hum, buzz, murmur, mutter, whisper”.
What are the principal parts of susurrō?
susurrō, susurrāre, susurrāvī, susurrātum (first conjugation).
How do you pronounce susurrō?
In classical Latin, [sʊˈsʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [suˈs̬ur.ro].
Which English words come from susurrō?
English words that go back to Latin susurrō include susurrate, susurrant, susurrance and susurration.