noun · masculinethird declension
susurrātor
susurrātor m (genitive susurrātōris)
Classical[sʊ.sʊrˈraː.tɔr]Ecclesiastical[su.s̬urˈraː.tor]
Meaning
- mutterer
- whisperer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | susurrātor | susurrātōrēs |
| genitive | susurrātōris | susurrātōrum |
| dative | susurrātōrī | susurrātōribus |
| accusative | susurrātōrem | susurrātōrēs |
| ablative | susurrātōre | susurrātōribus |
| vocative | susurrātor | susurrātōrēs |
sŭsurrātor, ōris, m. id.,
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin susurrātor From susurrō + -tor.