verbfirst conjugation
supplantō
supplantō (present infinitive supplantāre, perfect active supplantāvī, supine supplantātum)
Classical[sʊpˈpɫan.toː]Ecclesiastical[supˈplan.to]
Meaning
- transitiveto trip up someone, to cause someone to stumble
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supplantō | supplantābam | supplantābō | supplantāvī | supplantāveram | supplantāverō supplantārō |
| 2nd sg. | supplantās | supplantābās | supplantābis | supplantāvistī supplantāstī | supplantāverās supplantārās | supplantāveris |
| 3rd sg. | supplantat | supplantābat | supplantābit | supplantāvit | supplantāverat supplantārat | supplantāverit supplantārit |
| 1st pl. | supplantāmus | supplantābāmus | supplantābimus | supplantāvimus | supplantāverāmus | supplantāverimus supplantārimus |
| 2nd pl. | supplantātis | supplantābātis | supplantābitis | supplantāvistis supplantāstis | supplantāverātis supplantārātis | supplantāveritis supplantāritis |
| 3rd pl. | supplantant | supplantābant | supplantābunt | supplantāvērunt supplantāvēre, supplantārunt | supplantāverant supplantārant | supplantāverint supplantārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supplantem | supplantārem | supplantāverim supplantārim | supplantāvissem supplantāssem |
| 2nd sg. | supplantēs | supplantārēs | supplantāverīs | supplantāvissēs supplantāssēs |
| 3rd sg. | supplantet | supplantāret | supplantāverit supplantārit | supplantāvisset supplantāsset |
| 1st pl. | supplantēmus | supplantārēmus | supplantāverīmus supplantārīmus | supplantāvissēmus supplantāssēmus |
| 2nd pl. | supplantētis | supplantārētis | supplantāverītis supplantārītis | supplantāvissētis supplantāssētis |
| 3rd pl. | supplantent | supplantārent | supplantāverint supplantārint | supplantāvissent supplantāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | supplantor | supplantābar | supplantābor |
| 2nd sg. | supplantāris supplantāre | supplantābāris supplantābāre | supplantāberis supplantābere |
| 3rd sg. | supplantātur | supplantābātur | supplantābitur |
| 1st pl. | supplantāmur | supplantābāmur | supplantābimur |
| 2nd pl. | supplantāminī | supplantābāminī | supplantābiminī |
| 3rd pl. | supplantantur | supplantābantur | supplantābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | supplanter | supplantārer |
| 2nd sg. | supplantēris supplantēre | supplantārēris supplantārēre |
| 3rd sg. | supplantētur | supplantārētur |
| 1st pl. | supplantēmur | supplantārēmur |
| 2nd pl. | supplantēminī | supplantārēminī |
| 3rd pl. | supplantentur | supplantārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | supplantā | supplantāre |
| pres. 2nd pl. | supplantāte | supplantāminī |
| fut. 2nd sg. | supplantātō | supplantātor |
| fut. 3rd sg. | supplantātō | supplantātor |
| fut. 2nd pl. | supplantātōte | — |
| fut. 3rd pl. | supplantantō | supplantantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | supplantāre | supplantārī |
| perfect infinitive | supplantāvisse supplantāsse | supplantātum esse |
| future infinitive | supplantātūrum esse | supplantātum īrī |
| present participle | supplantāns | — |
| perfect participle | — | supplantātus supplantāta, supplantātā, supplantātae, supplantātam, supplantātārum, supplantātās, supplantātī, supplantātōrum, supplantātōs |
| future participle | supplantātūrus supplantātūra, supplantātūrā, supplantātūrae, supplantātūram, supplantātūrārum, supplantātūrās, supplantātūre, supplantātūrī, supplantātūrīs, supplantātūrō, supplantātūrōrum, supplantātūrōs, supplantātūrum | supplantandus supplantanda, supplantandā, supplantandae, supplantandam, supplantandārum, supplantandās, supplantande, supplantandīs, supplantandōrum, supplantandōs |
gerundsupplantandī, supplantandō, supplantandumsupinesupplantātum, supplantātū
sup-planto (subpl-), āvi, ātum, 1, v. a. planta,
I. to trip up one's heels, to throw down, ὑποσκελίζω.
I. Lit.:
supplantare dictum est pedem supponere, Lucilius: supplantare aiunt Graeci, Non. 36, 3: qui stadium currit, supplantare eum, quīcum certet nullo modo debet, * Cic. Off. 3, 10, 42: athleta supplantatus, Sen. Ep. 13, 2. — II. Transf., in gen., to throw down, throw to the ground, overthrow:
vitem, Col. Arb. 7, 4: vites in terram, Plin. 17, 23, 35, § 212: uvas, id. 17, 22, 35, § 192: fulturas (vehemens aquae vis), Vitr. 10, 22.—Poet.: tenero supplantat verba palato, trips up, i. e. distorts, minces, Pers. 1, 35: judicium, to overturn, Quint. Decl. 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
supplantō (subpl-) —, —, āre
sub+planta, to trip up the heels of, throw down : alqm.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsupplantō
Latin sub- Latin plantō Latin supplantō From sub- + plantō.
Descendants
- Catalansuplantar
- Englishsupplant
- Frenchsupplanter
- Italiansoppiantare
- Portuguesesuplantar
- Spanishsuplantar
- Galiciansuplantar
In English words that came into English from supplantō
- supplantsupplantō