LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

supplantō

supplantō (present infinitive supplantāre, perfect active supplantāvī, supine supplantātum)
Classical[sʊpˈpɫan.toː]Ecclesiastical[supˈplan.to]

Meaning

  1. transitiveto trip up someone, to cause someone to stumble

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.supplantōsupplantābamsupplantābōsupplantāvīsupplantāveramsupplantāverō
supplantārō
2nd sg.supplantāssupplantābāssupplantābissupplantāvistī
supplantāstī
supplantāverās
supplantārās
supplantāveris
3rd sg.supplantatsupplantābatsupplantābitsupplantāvitsupplantāverat
supplantārat
supplantāverit
supplantārit
1st pl.supplantāmussupplantābāmussupplantābimussupplantāvimussupplantāverāmussupplantāverimus
supplantārimus
2nd pl.supplantātissupplantābātissupplantābitissupplantāvistis
supplantāstis
supplantāverātis
supplantārātis
supplantāveritis
supplantāritis
3rd pl.supplantantsupplantābantsupplantābuntsupplantāvērunt
supplantāvēre, supplantārunt
supplantāverant
supplantārant
supplantāverint
supplantārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.supplantemsupplantāremsupplantāverim
supplantārim
supplantāvissem
supplantāssem
2nd sg.supplantēssupplantārēssupplantāverīssupplantāvissēs
supplantāssēs
3rd sg.supplantetsupplantāretsupplantāverit
supplantārit
supplantāvisset
supplantāsset
1st pl.supplantēmussupplantārēmussupplantāverīmus
supplantārīmus
supplantāvissēmus
supplantāssēmus
2nd pl.supplantētissupplantārētissupplantāverītis
supplantārītis
supplantāvissētis
supplantāssētis
3rd pl.supplantentsupplantārentsupplantāverint
supplantārint
supplantāvissent
supplantāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.supplantorsupplantābarsupplantābor
2nd sg.supplantāris
supplantāre
supplantābāris
supplantābāre
supplantāberis
supplantābere
3rd sg.supplantātursupplantābātursupplantābitur
1st pl.supplantāmursupplantābāmursupplantābimur
2nd pl.supplantāminīsupplantābāminīsupplantābiminī
3rd pl.supplantantursupplantābantursupplantābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.supplantersupplantārer
2nd sg.supplantēris
supplantēre
supplantārēris
supplantārēre
3rd sg.supplantētursupplantārētur
1st pl.supplantēmursupplantārēmur
2nd pl.supplantēminīsupplantārēminī
3rd pl.supplantentursupplantārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.supplantāsupplantāre
pres. 2nd pl.supplantātesupplantāminī
fut. 2nd sg.supplantātōsupplantātor
fut. 3rd sg.supplantātōsupplantātor
fut. 2nd pl.supplantātōte—
fut. 3rd pl.supplantantōsupplantantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesupplantāresupplantārī
perfect infinitivesupplantāvisse
supplantāsse
supplantātum esse
future infinitivesupplantātūrum essesupplantātum īrī
present participlesupplantāns—
perfect participle—supplantātus
supplantāta, supplantātā, supplantātae, supplantātam, supplantātārum, supplantātās, supplantātī, supplantātōrum, supplantātōs
future participlesupplantātūrus
supplantātūra, supplantātūrā, supplantātūrae, supplantātūram, supplantātūrārum, supplantātūrās, supplantātūre, supplantātūrī, supplantātūrīs, supplantātūrō, supplantātūrōrum, supplantātūrōs, supplantātūrum
supplantandus
supplantanda, supplantandā, supplantandae, supplantandam, supplantandārum, supplantandās, supplantande, supplantandīs, supplantandōrum, supplantandōs
gerundsupplantandī, supplantandō, supplantandumsupinesupplantātum, supplantātū

sup-planto (subpl-), āvi, ātum, 1, v. a. planta,
I. to trip up one's heels, to throw down, ὑποσκελίζω.
I. Lit.: supplantare dictum est pedem supponere, Lucilius: supplantare aiunt Graeci, Non. 36, 3: qui stadium currit, supplantare eum, quīcum certet nullo modo debet, * Cic. Off. 3, 10, 42: athleta supplantatus, Sen. Ep. 13, 2. —
II. Transf., in gen., to throw down, throw to the ground, overthrow: vitem, Col. Arb. 7, 4: vites in terram, Plin. 17, 23, 35, § 212: uvas, id. 17, 22, 35, § 192: fulturas (vehemens aquae vis), Vitr. 10, 22.—Poet.: tenero supplantat verba palato, trips up, i. e. distorts, minces, Pers. 1, 35: judicium, to overturn, Quint. Decl. 7.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsupplantō

Latin sub- Latin plantō Latin supplantō From sub- + plantō.

Descendants
  • Catalansuplantar
  • Englishsupplant
  • Frenchsupplanter
  • Italiansoppiantare
  • Portuguesesuplantar
  • Spanishsuplantar
  • Galiciansuplantar

In English words that came into English from supplantō

  • supplantsupplantō

Quick answers

What does supplantō mean in Latin?
supplantō, a verb, means “to trip up someone, to cause someone to stumble”.
What are the principal parts of supplantō?
supplantō, supplantāre, supplantāvī, supplantātum (first conjugation).
How do you pronounce supplantō?
In classical Latin, [sʊpˈpɫan.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [supˈplan.to].
Where does supplantō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin supplantō.