verbfirst conjugation
suppeditō
suppeditō (present infinitive suppeditāre, perfect active suppeditāvī, supine suppeditātum)
Classical[sʊpˈpɛ.dɪ.toː]Ecclesiastical[supˈpɛː.di.to]
Meaning
- to be fully supplied
- to be in abundance
- to have in abundance
- to suffice
- to give, supply
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suppeditō | suppeditābam | suppeditābō | suppeditāvī | suppeditāveram suppeditāram | suppeditāverō suppeditārō |
| 2nd sg. | suppeditās | suppeditābās | suppeditābis | suppeditāvistī suppeditāstī | suppeditāverās suppeditārās | suppeditāveris suppeditāris |
| 3rd sg. | suppeditat | suppeditābat | suppeditābit | suppeditāvit suppeditāt | suppeditāverat suppeditārat | suppeditāverit suppeditārit |
| 1st pl. | suppeditāmus | suppeditābāmus | suppeditābimus | suppeditāvimus suppeditāmus | suppeditāverāmus suppeditārāmus | suppeditāverimus suppeditārimus |
| 2nd pl. | suppeditātis | suppeditābātis | suppeditābitis | suppeditāvistis suppeditāstis | suppeditāverātis suppeditārātis | suppeditāveritis suppeditāritis |
| 3rd pl. | suppeditant | suppeditābant | suppeditābunt | suppeditāvērunt suppeditārunt, suppeditāvēre | suppeditāverant suppeditārant | suppeditāverint suppeditārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suppeditem | suppeditārem | suppeditāverim suppeditārim | suppeditāvissem suppeditāssem |
| 2nd sg. | suppeditēs | suppeditārēs | suppeditāverīs suppeditārīs | suppeditāvissēs suppeditāssēs |
| 3rd sg. | suppeditet | suppeditāret | suppeditāverit suppeditārit | suppeditāvisset suppeditāsset |
| 1st pl. | suppeditēmus | suppeditārēmus | suppeditāverīmus suppeditārīmus | suppeditāvissēmus suppeditāssēmus |
| 2nd pl. | suppeditētis | suppeditārētis | suppeditāverītis suppeditārītis | suppeditāvissētis suppeditāssētis |
| 3rd pl. | suppeditent | suppeditārent | suppeditāverint suppeditārint | suppeditāvissent suppeditāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | suppeditor | suppeditābar | suppeditābor |
| 2nd sg. | suppeditāris suppeditāre | suppeditābāris suppeditābāre | suppeditāberis suppeditābere |
| 3rd sg. | suppeditātur | suppeditābātur | suppeditābitur |
| 1st pl. | suppeditāmur | suppeditābāmur | suppeditābimur |
| 2nd pl. | suppeditāminī | suppeditābāminī | suppeditābiminī |
| 3rd pl. | suppeditantur | suppeditābantur | suppeditābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | suppediter | suppeditārer |
| 2nd sg. | suppeditēris suppeditēre | suppeditārēris suppeditārēre |
| 3rd sg. | suppeditētur | suppeditārētur |
| 1st pl. | suppeditēmur | suppeditārēmur |
| 2nd pl. | suppeditēminī | suppeditārēminī |
| 3rd pl. | suppeditentur | suppeditārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | suppeditā | suppeditāre |
| pres. 2nd pl. | suppeditāte | suppeditāminī |
| fut. 2nd sg. | suppeditātō | suppeditātor |
| fut. 3rd sg. | suppeditātō | suppeditātor |
| fut. 2nd pl. | suppeditātōte | — |
| fut. 3rd pl. | suppeditantō | suppeditantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | suppeditāre | suppeditārī |
| perfect infinitive | suppeditāvisse suppeditāsse | suppeditātum esse |
| future infinitive | suppeditātūrum esse | suppeditātum īrī |
| present participle | suppeditāns | — |
| perfect participle | — | suppeditātus suppeditāta, suppeditātā, suppeditātae, suppeditātam, suppeditātārum, suppeditātās, suppeditātī, suppeditātōrum, suppeditātōs |
| future participle | suppeditātūrus suppeditātūra, suppeditātūrā, suppeditātūrae, suppeditātūram, suppeditātūrārum, suppeditātūrās, suppeditātūre, suppeditātūrī, suppeditātūrīs, suppeditātūrō, suppeditātūrōrum, suppeditātūrōs, suppeditātūrum | suppeditandus suppeditanda, suppeditandā, suppeditandae, suppeditandam, suppeditandārum, suppeditandās, suppeditande, suppeditandīs, suppeditandōrum, suppeditandōs |
gerundsuppeditandī, suppeditandō, suppeditandumsupinesuppeditātum, suppeditātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- si vita mihi suppeditat
- if I live till then.
- omnes ad vitam copias suppeditare alicui
- to provide some one with a livelihood.
- quae suppeditant ad victum (Off. 1. 4. 12)
- a livelihood.
suppĕdĭto (subp-), āvi, ātum, 1,
I. v. freq. n. and a. [perh. for suppetito, from suppeto].
I. Neutr., to be fully supplied or in abundance, to be at hand, be in store:
unde Flumina suppeditant? Lucr. 1, 231: omnis apparatus ornatusque dicendi facile suppeditat, Cic. de Or. 3, 31, 124: P. Cethegus, cui de re publicā satis suppeditabat oratio, id. Brut. 48, 178: undique mihi suppeditat quod pro M. Scauro dicam, id. Scaur. 23, 46: innumerabilitas suppeditat atomorum, id. N. D. 1, 39, 109: quod multitudo suppeditabat, Liv. 6, 24, 2: quoad tela suppeditarunt, id. 30, 25, 7: ne chartam quidem tibi suppeditare, Cic. Fam. 7, 18, 2: cui (Torquato) si vita suppeditavisset, if he had lived, id. Brut. 70, 245; 27, 105; 32, 124; id. Phil. 3, 6, 15; cf. suppeto, I.: nec consilium, nec oratio suppeditat, i e. I have neither sentiments nor terms, Liv. 28, 27, 3.— Poet., with subj.-clause: dicere suppeditat, it is easy to say, Lucr. 3, 731. — B. Transf.
1. Like abundare, to have in abundance, to abound or be rich in (very rare):
omissis his rebus omnibus, quibus nos suppeditamus, eget ille, Cic. Cat. 2, 11, 25: ita gaudiis gaudium suppeditat, is increased by other joys, Plaut. Trin. 5, 1, 3. — 2. To be enough or sufficient, to suffice:
parare ea, quae suppeditent et ad cultum et ad victum, Cic. Off. 1, 4, 12: Pometinae manubiae, quae perducendo ad culmen operi destinatae erant, vix in fundamenta suppeditavere, Liv. 1, 55, 7: labori suppeditare, to be fit for or equal to, to be a match for, Plaut. As. 2, 4, 17; cf.: ut (Thais) tuo amori suppeditare possit sine sumpto suo, devote herself to you, Ter. Eun. 5, 8, 46. — II. Act., to give, furnish, afford, supply, or procure in abundance (freq. in Cic.; syn.: praebeo, suggero, ministro).
(a). With acc.:
luxuriae sumptus suppeditare ut possies, Plaut. As. 4, 2, 10: sumptum, Cic. Agr. 2, 13, 32: tributo sumptus suppeditari, Liv. 23, 48, 7: cibos, Cic. Leg. 2, 27, 67: quibus (fistulis) aqua suppeditabatur templis, id. Rab. Perd. 11, 31: pecunias, id. Q. Fr. 2, 2, 3: merces, Cic. Verr. 2, 2, 3, § 6: frumentum, id. ib. 2, 3, 74, § 172: rem frumentariam alicui ex provinciis, id. Att. 8, 1, 2: res eas, quibus ager Campanus coleretur, id. Agr. 2, 32, 88: tutum perfugium otio et tranquillum ad quietem locum, id. Rep. 1, 4, 8: multa ad luxuriam invitamenta, id. ib. 2, 4, 8: fabulas poëtis, id. N. D. 2, 24, 63: ipsis pecuniam, Nep. Alcib. 8, 1: tela, Sil. 10, 137: suppeditabit nobis Atticus noster e thesauris suis quos et quantos viros! Cic. Fin. 2, 21, 67. —With an abstr. object: aliquis deus suppeditans omnium rerum abundantiam et copiam, Cic. Lael. 23, 87: oratoribus et poëtis mirabilem copiam dicendi, id. Top. 18, 67: praecepta nobis (patria), Lucr. 3, 10: varietatem tibi in scribendo, Cic. Fam. 5, 12, 4: hortorum amoenitatem mihi (domus), id. Q. Fr. 3, 1, 4, § 14: ut, quocumque haec (voluptas) loco suppeditetur, ibi beate queant vivere, id. Tusc. 5, 37, 108.— (b). With obj.-clause:
Ciceroni meo suppeditabis quantum videbitur, Cic. Att. 14, 17, 5. — ( γ ) Absol.: alicui sumptibus, Ter. Heaut 5, 1, 57: quod Ciceroni suppeditas, gratum, Cic. Att. 14, 20, 3. — ( δ ) Impers. pass.: quod res curae tibi est, ut ei (Ciceroni) suppeditetur ad usum et cultum copiose, Cic. Att. 14, 11, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suppeditō āvī, ātus, āre, freq.
sub+pes, to give in abundance, furnish bountifully, provide, supply freely : illi sumptibus, T.: quod Ciceroni suppeditas, gratum: sumptum a sociis: tributo sumptūs suppeditari, L.: omissis his rebus quibus nos suppeditamur, eget ille: multa ad luxuriam invitamenta: fabulas poëtis: tibi frumentum: ipsis pecuniam, N.: suppeditabit nobis Atticus noster e thensauris suis quos et quantos viros!: quod (res) curae tibi est, ut ei (Ciceroni) suppeditetur ad usum copiose.— To be fully supplied, be present in abundance, be at hand, be in store, abound, be available : facile suppeditat omnis ornatus dicendi: undique mihi suppeditat quod pro M. Scauro dicam: quod multitudo suppeditabat, L.: si vita suppeditasset, i. e. if he had lived : nec consilium, nec oratio suppeditat, i. e. I have neither ideas nor words , L.: Ut tuo amori suppeditare possint sine sumptu tuo Omnia haec, T.— To be enough, suffice, avail : parare ea, quae suppeditent ad cultum: vix in fundamenta, L.
Origins
Perhaps through voicing of *suppetitō, frequentative of suppetō, from suppetō + -itō. Alternatively, from a fanciful sub- + pēs (ped- in compounds) + -itō, literally “to have under one's foot”.
Descendants
- Catalansupeditar
- Spanishsupeditar