LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

suppeditō

suppeditō (present infinitive suppeditāre, perfect active suppeditāvī, supine suppeditātum)
Classical[sʊpˈpɛ.dɪ.toː]Ecclesiastical[supˈpɛː.di.to]

Meaning

  1. to be fully supplied
  2. to be in abundance
  3. to have in abundance
  4. to suffice
  5. to give, supply

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.suppeditōsuppeditābamsuppeditābōsuppeditāvīsuppeditāveram
suppeditāram
suppeditāverō
suppeditārō
2nd sg.suppeditāssuppeditābāssuppeditābissuppeditāvistī
suppeditāstī
suppeditāverās
suppeditārās
suppeditāveris
suppeditāris
3rd sg.suppeditatsuppeditābatsuppeditābitsuppeditāvit
suppeditāt
suppeditāverat
suppeditārat
suppeditāverit
suppeditārit
1st pl.suppeditāmussuppeditābāmussuppeditābimussuppeditāvimus
suppeditāmus
suppeditāverāmus
suppeditārāmus
suppeditāverimus
suppeditārimus
2nd pl.suppeditātissuppeditābātissuppeditābitissuppeditāvistis
suppeditāstis
suppeditāverātis
suppeditārātis
suppeditāveritis
suppeditāritis
3rd pl.suppeditantsuppeditābantsuppeditābuntsuppeditāvērunt
suppeditārunt, suppeditāvēre
suppeditāverant
suppeditārant
suppeditāverint
suppeditārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.suppeditemsuppeditāremsuppeditāverim
suppeditārim
suppeditāvissem
suppeditāssem
2nd sg.suppeditēssuppeditārēssuppeditāverīs
suppeditārīs
suppeditāvissēs
suppeditāssēs
3rd sg.suppeditetsuppeditāretsuppeditāverit
suppeditārit
suppeditāvisset
suppeditāsset
1st pl.suppeditēmussuppeditārēmussuppeditāverīmus
suppeditārīmus
suppeditāvissēmus
suppeditāssēmus
2nd pl.suppeditētissuppeditārētissuppeditāverītis
suppeditārītis
suppeditāvissētis
suppeditāssētis
3rd pl.suppeditentsuppeditārentsuppeditāverint
suppeditārint
suppeditāvissent
suppeditāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.suppeditorsuppeditābarsuppeditābor
2nd sg.suppeditāris
suppeditāre
suppeditābāris
suppeditābāre
suppeditāberis
suppeditābere
3rd sg.suppeditātursuppeditābātursuppeditābitur
1st pl.suppeditāmursuppeditābāmursuppeditābimur
2nd pl.suppeditāminīsuppeditābāminīsuppeditābiminī
3rd pl.suppeditantursuppeditābantursuppeditābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.suppeditersuppeditārer
2nd sg.suppeditēris
suppeditēre
suppeditārēris
suppeditārēre
3rd sg.suppeditētursuppeditārētur
1st pl.suppeditēmursuppeditārēmur
2nd pl.suppeditēminīsuppeditārēminī
3rd pl.suppeditentursuppeditārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.suppeditāsuppeditāre
pres. 2nd pl.suppeditātesuppeditāminī
fut. 2nd sg.suppeditātōsuppeditātor
fut. 3rd sg.suppeditātōsuppeditātor
fut. 2nd pl.suppeditātōte—
fut. 3rd pl.suppeditantōsuppeditantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuppeditāresuppeditārī
perfect infinitivesuppeditāvisse
suppeditāsse
suppeditātum esse
future infinitivesuppeditātūrum essesuppeditātum īrī
present participlesuppeditāns—
perfect participle—suppeditātus
suppeditāta, suppeditātā, suppeditātae, suppeditātam, suppeditātārum, suppeditātās, suppeditātī, suppeditātōrum, suppeditātōs
future participlesuppeditātūrus
suppeditātūra, suppeditātūrā, suppeditātūrae, suppeditātūram, suppeditātūrārum, suppeditātūrās, suppeditātūre, suppeditātūrī, suppeditātūrīs, suppeditātūrō, suppeditātūrōrum, suppeditātūrōs, suppeditātūrum
suppeditandus
suppeditanda, suppeditandā, suppeditandae, suppeditandam, suppeditandārum, suppeditandās, suppeditande, suppeditandīs, suppeditandōrum, suppeditandōs
gerundsuppeditandī, suppeditandō, suppeditandumsupinesuppeditātum, suppeditātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

si vita mihi suppeditat
if I live till then.
omnes ad vitam copias suppeditare alicui
to provide some one with a livelihood.
quae suppeditant ad victum (Off. 1. 4. 12)
a livelihood.

suppĕdĭto (subp-), āvi, ātum, 1,
I. v. freq. n. and a. [perh. for suppetito, from suppeto].
I. Neutr., to be fully supplied or in abundance, to be at hand, be in store: unde Flumina suppeditant? Lucr. 1, 231: omnis apparatus ornatusque dicendi facile suppeditat, Cic. de Or. 3, 31, 124: P. Cethegus, cui de re publicā satis suppeditabat oratio, id. Brut. 48, 178: undique mihi suppeditat quod pro M. Scauro dicam, id. Scaur. 23, 46: innumerabilitas suppeditat atomorum, id. N. D. 1, 39, 109: quod multitudo suppeditabat, Liv. 6, 24, 2: quoad tela suppeditarunt, id. 30, 25, 7: ne chartam quidem tibi suppeditare, Cic. Fam. 7, 18, 2: cui (Torquato) si vita suppeditavisset, if he had lived, id. Brut. 70, 245; 27, 105; 32, 124; id. Phil. 3, 6, 15; cf. suppeto, I.: nec consilium, nec oratio suppeditat, i e. I have neither sentiments nor terms, Liv. 28, 27, 3.— Poet., with subj.-clause: dicere suppeditat, it is easy to say, Lucr. 3, 731. —
B. Transf.
1. Like abundare, to have in abundance, to abound or be rich in (very rare): omissis his rebus omnibus, quibus nos suppeditamus, eget ille, Cic. Cat. 2, 11, 25: ita gaudiis gaudium suppeditat, is increased by other joys, Plaut. Trin. 5, 1, 3. —
2. To be enough or sufficient, to suffice: parare ea, quae suppeditent et ad cultum et ad victum, Cic. Off. 1, 4, 12: Pometinae manubiae, quae perducendo ad culmen operi destinatae erant, vix in fundamenta suppeditavere, Liv. 1, 55, 7: labori suppeditare, to be fit for or equal to, to be a match for, Plaut. As. 2, 4, 17; cf.: ut (Thais) tuo amori suppeditare possit sine sumpto suo, devote herself to you, Ter. Eun. 5, 8, 46. —
II. Act., to give, furnish, afford, supply, or procure in abundance (freq. in Cic.; syn.: praebeo, suggero, ministro).
(a). With acc.: luxuriae sumptus suppeditare ut possies, Plaut. As. 4, 2, 10: sumptum, Cic. Agr. 2, 13, 32: tributo sumptus suppeditari, Liv. 23, 48, 7: cibos, Cic. Leg. 2, 27, 67: quibus (fistulis) aqua suppeditabatur templis, id. Rab. Perd. 11, 31: pecunias, id. Q. Fr. 2, 2, 3: merces, Cic. Verr. 2, 2, 3, § 6: frumentum, id. ib. 2, 3, 74, § 172: rem frumentariam alicui ex provinciis, id. Att. 8, 1, 2: res eas, quibus ager Campanus coleretur, id. Agr. 2, 32, 88: tutum perfugium otio et tranquillum ad quietem locum, id. Rep. 1, 4, 8: multa ad luxuriam invitamenta, id. ib. 2, 4, 8: fabulas poëtis, id. N. D. 2, 24, 63: ipsis pecuniam, Nep. Alcib. 8, 1: tela, Sil. 10, 137: suppeditabit nobis Atticus noster e thesauris suis quos et quantos viros! Cic. Fin. 2, 21, 67. —With an abstr. object: aliquis deus suppeditans omnium rerum abundantiam et copiam, Cic. Lael. 23, 87: oratoribus et poëtis mirabilem copiam dicendi, id. Top. 18, 67: praecepta nobis (patria), Lucr. 3, 10: varietatem tibi in scribendo, Cic. Fam. 5, 12, 4: hortorum amoenitatem mihi (domus), id. Q. Fr. 3, 1, 4, § 14: ut, quocumque haec (voluptas) loco suppeditetur, ibi beate queant vivere, id. Tusc. 5, 37, 108.—
(b). With obj.-clause: Ciceroni meo suppeditabis quantum videbitur, Cic. Att. 14, 17, 5. — ( γ ) Absol.: alicui sumptibus, Ter. Heaut 5, 1, 57: quod Ciceroni suppeditas, gratum, Cic. Att. 14, 20, 3. — ( δ ) Impers. pass.: quod res curae tibi est, ut ei (Ciceroni) suppeditetur ad usum et cultum copiose, Cic. Att. 14, 11, 2.

Origins

Perhaps through voicing of *suppetitō, frequentative of suppetō, from suppetō + -itō. Alternatively, from a fanciful sub- + pēs (ped- in compounds) + -itō, literally “to have under one's foot”.

Descendants
  • Catalansupeditar
  • Spanishsupeditar

Quick answers

What does suppeditō mean in Latin?
suppeditō, a verb, means “to be fully supplied; to be in abundance; to have in abundance”.
What are the principal parts of suppeditō?
suppeditō, suppeditāre, suppeditāvī, suppeditātum (first conjugation).
How do you pronounce suppeditō?
In classical Latin, [sʊpˈpɛ.dɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [supˈpɛː.di.to].