noun · femininethird declension
supersēminatiō
supersēminatiō f (genitive supersēminatiōnis)
Classical[sʊ.pɛr.seː.mɪˈna.ti.oː]Ecclesiastical[su.per.se.miˈnat.t͡si.o]
Meaning
- A planting or sowing on, above, or over.
Qui respondens ait. Hic ponitur expositio parabolae zizaniae. Et primo quoad primam seminationem; secundo quoad superseminationem; tertio quoad utrumque.
1200s, Thomas Aquinas, chapter 13, in Super Evangelium Matthaei, section 3:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | supersēminatiō | supersēminatiōnēs |
| genitive | supersēminatiōnis | supersēminatiōnum |
| dative | supersēminatiōnī | supersēminatiōnibus |
| accusative | supersēminatiōnem | supersēminatiōnēs |
| ablative | supersēminatiōne | supersēminatiōnibus |
| vocative | supersēminatiō | supersēminatiōnēs |
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin supersēminatiō From supersēminō + -tiō.