adjectivefirst/second-declension adjective
superincurvātus
superincurvātus (feminine superincurvāta, neuter superincurvātum)
Classical[sʊ.pɛ.rɪŋ.kʊrˈwaː.tʊs]Ecclesiastical[su.pe.riŋ.kurˈvaː.tus]
Meaning
- adjectivebent over; stooping
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | superincurvātus | superincurvāta | superincurvātum |
| genitive | superincurvātī | superincurvātae | superincurvātī |
| dative | superincurvātō | superincurvātae | superincurvātō |
| accusative | superincurvātum | superincurvātam | superincurvātum |
| ablative | superincurvātō | superincurvātā | superincurvātō |
| vocative | superincurvāte | superincurvāta | superincurvātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | superincurvātī | superincurvātae | superincurvāta |
| genitive | superincurvātōrum | superincurvātārum | superincurvātōrum |
| dative | superincurvātīs | superincurvātīs | superincurvātīs |
| accusative | superincurvātōs | superincurvātās | superincurvāta |
| ablative | superincurvātīs | superincurvātīs | superincurvātīs |
| vocative | superincurvātī | superincurvātae | superincurvāta |
sŭpĕr-incurvātus, a, um, adj.,
I. bent or stooping over, App. M. 9, p. 220, 13.