noun
sulcātor
Meaning
- one who draws furrows
sulcātor, ōris, m. id.,
I. one who draws furrows, a furrower, plougher (in postAug. poets).
I. Lit.:
Leontini campi, Prud. adv. Symm. 2, 939: patuli agri, Avien. Perieg. 587.—II. Transf., one who sails over, traverses, etc.:
sulcator navita ponti, Sil. 7, 363: pigri Averni, i. e. Charon, Stat. Th. 11, 588; cf. undae, id. ib. 8, 18: Bagrada sulcator harenae, Luc. 4, 588.—B. A render, tearer, lacerator:
lateris sulcator (vultur), Claud. Rapt. Pros. 2, 340.