verbfirst conjugation
suificō
suificō (present infinitive suificāre, perfect active suificāvī, supine suificātum)
Classical[suˈɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[suˈiː.fi.ko]
Meaning
- to make one's own
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suificō | suificābam | suificābō | suificāvī | suificāveram | suificāverō |
| 2nd sg. | suificās | suificābās | suificābis | suificāvistī | suificāverās | suificāveris |
| 3rd sg. | suificat | suificābat | suificābit | suificāvit | suificāverat | suificāverit |
| 1st pl. | suificāmus | suificābāmus | suificābimus | suificāvimus | suificāverāmus | suificāverimus |
| 2nd pl. | suificātis | suificābātis | suificābitis | suificāvistis | suificāverātis | suificāveritis |
| 3rd pl. | suificant | suificābant | suificābunt | suificāvērunt suificāvēre | suificāverant | suificāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suificem | suificārem | suificāverim | suificāvissem |
| 2nd sg. | suificēs | suificārēs | suificāverīs | suificāvissēs |
| 3rd sg. | suificet | suificāret | suificāverit | suificāvisset |
| 1st pl. | suificēmus | suificārēmus | suificāverīmus | suificāvissēmus |
| 2nd pl. | suificētis | suificārētis | suificāverītis | suificāvissētis |
| 3rd pl. | suificent | suificārent | suificāverint | suificāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | suificor | suificābar | suificābor |
| 2nd sg. | suificāris suificāre | suificābāris suificābāre | suificāberis suificābere |
| 3rd sg. | suificātur | suificābātur | suificābitur |
| 1st pl. | suificāmur | suificābāmur | suificābimur |
| 2nd pl. | suificāminī | suificābāminī | suificābiminī |
| 3rd pl. | suificantur | suificābantur | suificābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | suificer | suificārer |
| 2nd sg. | suificēris suificēre | suificārēris suificārēre |
| 3rd sg. | suificētur | suificārētur |
| 1st pl. | suificēmur | suificārēmur |
| 2nd pl. | suificēminī | suificārēminī |
| 3rd pl. | suificentur | suificārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | suificā | suificāre |
| pres. 2nd pl. | suificāte | suificāminī |
| fut. 2nd sg. | suificātō | suificātor |
| fut. 3rd sg. | suificātō | suificātor |
| fut. 2nd pl. | suificātōte | — |
| fut. 3rd pl. | suificantō | suificantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | suificāre | suificārī |
| perfect infinitive | suificāvisse | suificātum esse |
| future infinitive | suificātūrum esse | suificātum īrī |
| present participle | suificāns | — |
| perfect participle | — | suificātus |
| future participle | suificātūrus | suificandus |
gerundsuificandī, suificandō, suificandumsupinesuificātum, suificātū
sŭĭfĭco, āre, 1, v. a.,
I. to make his own (eccl. Lat.), Rustic. c. Aceph. p. 1245.
Origins
Found in Ecclesiastical Latin, from suī + -ficō. Compare soleō and suēscō with these same roots.