noun · neutersecond declension
suffīmentum
suffīmentum n (genitive suffīmentī)
Classical[sʊf.fiːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[suf.fiˈmɛn.tum]
Meaning
- fumigation, incense
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | suffīmentum | suffīmenta |
| genitive | suffīmentī | suffīmentōrum |
| dative | suffīmentō | suffīmentīs |
| accusative | suffīmentum | suffīmenta |
| ablative | suffīmentō | suffīmentīs |
| vocative | suffīmentum | suffīmenta |
suffīmentum, i, n. suffio,
I. fumigation, incense (cf.:
odor, fragrantia): in iis sine illius suffimentis expiati sumus, Cic. Leg. 1, 14, 40: quia suffimentum sit (laurus) caedis hostium et purgatio, Plin. 15, 30, 40, § 135; cf. Fest. pp. 348 and 349 Müll.— Plur., Veg. Vet. 1, 19 sq.; 4, 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suffīmentum ī, n
suffio, fumigation, incense : sine ullis suffimentis expiati.
Origins
From suffiō (“to fumigate”) + -mentum.