noun · femininefirst declension
succuba
succuba f (genitive succubae)
Classical[ˈsʊk.kʊ.ba]Ecclesiastical[ˈsuk.ku.ba]
Meaning
- femininestrumpet
- femininesuccubus
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | succuba | succubae |
| genitive | succubae | succubārum |
| dative | succubae | succubīs |
| accusative | succubam | succubās |
| ablative | succubā | succubīs |
| vocative | succuba | succubae |
succŭba (subc-), ae, comm. 1. succubo.
I. One who lies under; hence, in mal. part., a lecher or strumpet (post-class.): florulentus, Prud. στεφ. 10, 192; cf. 2. succubo.—
II. Transf., a supplanter, rival:
formae, App. M. 5, p. 171, 31: tori, id. ib. 10, p. 250, 18.Origins
From succubō (“to lie under”).
In English words that came into English from succuba
- succubussuccuba
- succubasuccuba