adjectivefirst/second-declension adjective
substantīvus
substantīvus (feminine substantīva, neuter substantīvum)
Classical[sʊp.stanˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[sub.stanˈtiː.vus]
Meaning
- adjectivesubstantive (of the essence or essential element of a thing)
īnfōrmātiō substantīvus ― substantive information
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | substantīvus | substantīva | substantīvum |
| genitive | substantīvī | substantīvae | substantīvī |
| dative | substantīvō | substantīvae | substantīvō |
| accusative | substantīvum | substantīvam | substantīvum |
| ablative | substantīvō | substantīvā | substantīvō |
| vocative | substantīve | substantīva | substantīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | substantīvī | substantīvae | substantīva |
| genitive | substantīvōrum | substantīvārum | substantīvōrum |
| dative | substantīvīs | substantīvīs | substantīvīs |
| accusative | substantīvōs | substantīvās | substantīva |
| ablative | substantīvīs | substantīvīs | substantīvīs |
| vocative | substantīvī | substantīvae | substantīva |
substantīvus, a, um, adj. substantia,
I. self-existent, substantive (post - class.).
I. In gen.:
res, Tert. adv. Prax. 26; id. adv. Hermog. 26.—II. In gram.: substantivum verbum, the substantive verb, i.e. sum (a transl. of the Gr. ὑπαρκτικόν), Prisc. p. 812 fin. P.
Origins
From substantia + -īvus.