LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

subditīvus

subditīvus (feminine subditīva, neuter subditīvum)
Classical[sʊb.dɪˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[sub.diˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectivesubstituted
  2. adjectivespurious, counterfeit

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesubditīvussubditīvasubditīvum
genitivesubditīvīsubditīvaesubditīvī
dativesubditīvōsubditīvaesubditīvō
accusativesubditīvumsubditīvamsubditīvum
ablativesubditīvōsubditīvāsubditīvō
vocativesubditīvesubditīvasubditīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesubditīvīsubditīvaesubditīva
genitivesubditīvōrumsubditīvārumsubditīvōrum
dativesubditīvīssubditīvīssubditīvīs
accusativesubditīvōssubditīvāssubditīva
ablativesubditīvīssubditīvīssubditīvīs
vocativesubditīvīsubditīvaesubditīva

subdĭtīvus, a, um, adj. id.,
I. substituted, supposititious, spurious, counterfeit (rare but class.): de illo subditivo Sosia mirum nimis est, Plaut. Am. 2, 2, 198; 1, 2, 35: archipirata, Cic. Verr. 2, 5, 27, § 69: fratrem ut subditivum arguere, Suet. Ner. 7. —Subst.: Subdĭtīvus, i, m., the title of a comedy of Cœcilius, Gell. 15, 9, 1 (Com. Rel. p. 39 sq. Rib.).

Origins

From subdō (“to substitute”) + īvus.

Quick answers

What does subditīvus mean in Latin?
subditīvus, a adjective, means “substituted; spurious, counterfeit”.
How do you pronounce subditīvus?
In classical Latin, [sʊb.dɪˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [sub.diˈtiː.vus].