noun · neutersecond declension
suāvium
suāvium n (genitive suāviī or suāvī)
Classical[ˈsʷaː.wi.ũː]Ecclesiastical[ˈsʷaː.vi.um]
Meaning
- a kiss
- a sweetheart
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | suāvium suāviolum | suāvia sāvia, suāviola |
| genitive | suāviī suāvī, sāvī, sāviī, suāviolī | suāviōrum sāviōrum, suāviolōrum |
| dative | suāviō sāviō, suāviolō | suāviīs sāviīs, suāviolīs |
| accusative | suāvium suāviolum | suāvia sāvia, suāviola |
| ablative | suāviō sāviō, suāviolō | suāviīs sāviīs, suāviolīs |
| vocative | suāvium suāviolum | suāvia sāvia, suāviola |
suāvĭum (sāvĭum), ii, n. id..
I. A mouth puckered up to be kissed (anteclass. and very rare; syn. osculum): dum semihiulco savio meo puellum savior, Poët. ap. Gell. 19, 11, 4; Plaut. Mil. 2, 1, 16; cf. id. As. 4, 1, 53; App M. 3, p. 135, 35.—
II. Transf., a kiss, a love-kiss, φίλημα (mostly ante-class.; esp. freq. in Plaut.; syn.: osculum, basium; cf.: sciendum osculum religionis esse, savium voluptatis;
quamvis quidam osculum filiis dari, uxori basium, scorto savium dicant, Serv. Verg. A. 1, 260): qui tuae non des amicae suavium, Plaut. Truc. 2, 4, 5; id. As. 5, 2, 41: da savium priusquam abis, id. ib. 5, 2, 91: savium posco, id. Cas. 5, 2, 14: saliendo sese exercebant magis quam scorto aut saviis, id. Bacch. 3, 3, 25: savia suavia, App. M. 6, p. 176, 15 et saep.: Atticae ... quoniam hilarula est, meis verbis suavium des, Cic. Att. 16, 11, 8.—As a term of endearment: meus ocellus, meum labellum, mea salus, meum savium, Plaut. Poen. 1, 2, 153; 1, 2, 170; 1, 2, 175; 1, 2, 178: mea salus, meum savium, Ter. Eun. 3, 2, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suāvium ī, n
a kiss; see savium.
Origins
From suāvis + -ium; the reduction of labialized /sʷ/ to /s/ in the form sāvium is is due to dissimilation (as in sāvillum, variant of suāvillum).
Descendants
- Italiansuavio
- Italiansoavio