verbfirst conjugation
stultificō
stultificō (present infinitive stultificāre, perfect active stultificāvī, supine stultificātum)
Classical[stʊɫˈtɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[stulˈtiː.fi.ko]
Meaning
- Late LatinMedieval Latintransitiveto make stupid or foolish
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | stultificō | stultificābam | stultificābō | stultificāvī | stultificāveram | stultificāverō |
| 2nd sg. | stultificās | stultificābās | stultificābis | stultificāvistī | stultificāverās | stultificāveris |
| 3rd sg. | stultificat | stultificābat | stultificābit | stultificāvit | stultificāverat | stultificāverit |
| 1st pl. | stultificāmus | stultificābāmus | stultificābimus | stultificāvimus | stultificāverāmus | stultificāverimus |
| 2nd pl. | stultificātis | stultificābātis | stultificābitis | stultificāvistis | stultificāverātis | stultificāveritis |
| 3rd pl. | stultificant | stultificābant | stultificābunt | stultificāvērunt stultificāvēre | stultificāverant | stultificāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | stultificem | stultificārem | stultificāverim | stultificāvissem |
| 2nd sg. | stultificēs | stultificārēs | stultificāverīs | stultificāvissēs |
| 3rd sg. | stultificet | stultificāret | stultificāverit | stultificāvisset |
| 1st pl. | stultificēmus | stultificārēmus | stultificāverīmus | stultificāvissēmus |
| 2nd pl. | stultificētis | stultificārētis | stultificāverītis | stultificāvissētis |
| 3rd pl. | stultificent | stultificārent | stultificāverint | stultificāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | stultificor | stultificābar | stultificābor |
| 2nd sg. | stultificāris stultificāre | stultificābāris stultificābāre | stultificāberis stultificābere |
| 3rd sg. | stultificātur | stultificābātur | stultificābitur |
| 1st pl. | stultificāmur | stultificābāmur | stultificābimur |
| 2nd pl. | stultificāminī | stultificābāminī | stultificābiminī |
| 3rd pl. | stultificantur | stultificābantur | stultificābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | stultificer | stultificārer |
| 2nd sg. | stultificēris stultificēre | stultificārēris stultificārēre |
| 3rd sg. | stultificētur | stultificārētur |
| 1st pl. | stultificēmur | stultificārēmur |
| 2nd pl. | stultificēminī | stultificārēminī |
| 3rd pl. | stultificentur | stultificārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | stultificā | stultificāre |
| pres. 2nd pl. | stultificāte | stultificāminī |
| fut. 2nd sg. | stultificātō | stultificātor |
| fut. 3rd sg. | stultificātō | stultificātor |
| fut. 2nd pl. | stultificātōte | — |
| fut. 3rd pl. | stultificantō | stultificantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | stultificāre | stultificārī |
| perfect infinitive | stultificāvisse | stultificātum esse |
| future infinitive | stultificātūrum esse | stultificātum īrī |
| present participle | stultificāns | — |
| perfect participle | — | stultificātus |
| future participle | stultificātūrus | stultificandus |
gerundstultificandī, stultificandō, stultificandumsupinestultificātum, stultificātū
stultĭfĭco, āre, v. a. stultus-facio,
I. to turn into foolishness (eccl. Lat.), Hier. Orig. in Jer. Hom. 5 fin.
Origins
Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin stultificō From stultus + -ficō.