LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

strūma

strūma f (genitive strūmae)
Classical[ˈstruː.ma]Ecclesiastical[ˈstruː.ma]

Meaning

  1. a scrofulous tumor, struma

Declension

declension
formsingularplural
nominativestrūmastrūmae
genitivestrūmaestrūmārum
dativestrūmaestrūmīs
accusativestrūmamstrūmās
ablativestrūmāstrūmīs
vocativestrūmastrūmae

strūma, ae, f. struo,
I. a scrofulous tumor, struma, Cels. 5, 28, 7; 1, 9 fin.; Plin. 8, 51, 77, § 206; 22, 14, 16, § 38; 26, 5, 14, § 26 al.: qui exsecant pestem aliquam, tamquam strumam civitatis, Cic. Sest. 65, 135; cf. sarcastically: Vatinii strumam sacerdotii διβάφῳ vestiant, id. Att. 2, 9, 2.
Strūma, ae, m. 1. struma,
I. a Roman surname, Cat. 52, 2; Plin. 37, 6, 21, § 81.

Origins

From struō.

Descendants
  • Englishstruma
  • Frenchstrume
  • Romanianstrumăfrom French strume
  • GermanStruma
  • Italianstruma
  • Czechstruma
  • Indonesianstrumafrom Dutch struma
  • Estonianstruuma
  • Idostrumo
  • Norwegianstruma

Quick answers

What does strūma mean in Latin?
strūma, a noun, means “a scrofulous tumor, struma”.
What is the genitive of strūma?
The genitive singular is strūmae. strūma is feminine, first declension.
How do you pronounce strūma?
In classical Latin, [ˈstruː.ma]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈstruː.ma].