LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

striblīgō

striblīgō f (genitive striblīginis)
Classical[strɪˈbliː.ɡoː]Ecclesiastical[striˈbliː.ɡo]

Meaning

  1. A solecism

Declension

declension
formsingularplural
nominativestriblīgōstriblīginēs
genitivestriblīginisstriblīginum
dativestriblīginīstriblīginibus
accusativestriblīginemstriblīginēs
ablativestriblīginestriblīginibus
vocativestriblīgōstriblīginēs

striblīgo and stribĭlīgo, ĭnis, f. perh. kindr. with στρεβλός, twisted, awry,
I. an impropriety in language, a solecism (ante- and post-class.): soloecismus Latino vocabulo a Sinnio Capitone ejusdemque aetatis aliis imparilitas appellatus, vetustioribus Latinis stribligo dicebatur, a versurā videlicet et pravitate tortuosae orationis, tamquam strobiligo quaedam, Gell. 5, 20, 1; Arn. 1, 36.

Origins

Perhaps related to Ancient Greek στρεβλός (streblós, “twisted, awry”).

Quick answers

What does striblīgō mean in Latin?
striblīgō, a noun, means “A solecism”.
What is the genitive of striblīgō?
The genitive singular is striblīginis. striblīgō is feminine, third declension.
How do you pronounce striblīgō?
In classical Latin, [strɪˈbliː.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [striˈbliː.ɡo].