noun · femininethird declension
striblīgō
striblīgō f (genitive striblīginis)
Classical[strɪˈbliː.ɡoː]Ecclesiastical[striˈbliː.ɡo]
Meaning
- A solecism
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | striblīgō | striblīginēs |
| genitive | striblīginis | striblīginum |
| dative | striblīginī | striblīginibus |
| accusative | striblīginem | striblīginēs |
| ablative | striblīgine | striblīginibus |
| vocative | striblīgō | striblīginēs |
striblīgo and stribĭlīgo, ĭnis, f. perh. kindr. with στρεβλός, twisted, awry,
I. an impropriety in language, a solecism (ante- and post-class.): soloecismus Latino vocabulo a Sinnio Capitone ejusdemque aetatis aliis imparilitas appellatus, vetustioribus Latinis stribligo dicebatur, a versurā videlicet et pravitate tortuosae orationis, tamquam strobiligo quaedam, Gell. 5, 20, 1; Arn. 1, 36.
Origins
Perhaps related to Ancient Greek στρεβλός (streblós, “twisted, awry”).