LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

strēnuus

strēnuus (feminine strēnua, neuter strēnuum, comparative strēnuior, superlative strēnuissimus or strēnuissumus, adverb strēnuē)
Classical[ˈstreː.nu.ʊs]Ecclesiastical[ˈstrɛː.nu.us]

Meaning

  1. adjectivebrisk, nimble, quick, prompt, active
  2. adjectivevigorous, strenuous

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativestrēnuusstrēnuastrēnuum
genitivestrēnuīstrēnuaestrēnuī
dativestrēnuōstrēnuaestrēnuō
accusativestrēnuumstrēnuamstrēnuum
ablativestrēnuōstrēnuāstrēnuō
vocativestrēnuestrēnuastrēnuum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativestrēnuīstrēnuaestrēnua
genitivestrēnuōrumstrēnuārumstrēnuōrum
dativestrēnuīsstrēnuīsstrēnuīs
accusativestrēnuōsstrēnuāsstrēnua
ablativestrēnuīsstrēnuīsstrēnuīs
vocativestrēnuīstrēnuaestrēnua

strēnuus, a, um, adj. root in Gr. στερεός, firm, hard; cf. sterilis, and Germ. starren,
I. brisk, nimble, quick, prompt, active, vigorous, strenuous.
I. Of persons (freq. and class.; syn.: fortis, alacer, agilis): mercator strenuus, Cato, R. R. praef. § 3; cf.: vilicus strenuior, Lucil. ap. Prisc. p. 601 P. (Sat. 16, 5): strenui nimio plus prosunt populi quam arguti et cati, Plaut. Truc. 2, 6, 12: homo, Ter. Phorm. 3, 1, 12: multi alii ex Trojā strenui viri, Naev. 1, 17: strenuior (opp. deterior), Plaut. Ep. 3, 4, 10: viri fortissimi et milites strenuissimi, Cato, R. R. praef. § 4; cf. Cic. Phil. 2, 32, 78: strenuus et fortis, Hor. Ep. 1, 7, 46; Liv. 21, 4, 4: imperator in proeliis strenuus et fortis, Quint. 12, 3, 5: strenui ignavique in victoriā idem audent, Tac. H. 2, 14 fin.; so (opp. ignavus) id. ib. 4, 69; (opp. iners) id. ib. 1, 46; Sall. C. 61, 7; 51, 16: noli me tam strenuum putare, ut ad Nonas recurram, Hirt. ap. Cic. Att. 15, 6, 2: Graeci, gens linguā magis strenua quam factis, Liv. 8, 22, 8; Tac. H. 3, 57: quodsi cessas aut strenuus anteis, Hor. Ep. 1, 2, 70 et saep.—With gen.: strenuus militiae, Tac. H. 3, 42.—
B. Restless, turbulent (post-Aug.): multi in utroque exercitu, sicut modesti quietique, ita mali et strenui, Tac. H. 1, 52: strenuus in perfidiā, id. ib. 3, 57.—
II. Transf., of things (not in class. prose): operam reipublicae fortem atque strenuam perhibere, Cato ap. Gell. 3, 7, 19; cf. Plaut. ib. 7, 7, 3: adulescens strenuā facie, id. Rud. 2, 2, 8: manus (chirurgi), nimble, quick, dexterous, Cels. 7 praef. med.: corpus, Gell. 3, 1, 12: navis, Ov. Tr. 1, 10, 34: strenua nos exercet inertia, busy idleness, Hor. Ep. 1, 11, 28: transiliebant in vehicula strenuo saltu, Curt. 9, 3, 15: toxica, quick, speedy, Col. 10, 18: remedium, Curt. 3, 6, 2: causa tam strenuae mortis, id. 9, 8, 20.—Hence, adv.: strē-nuē, briskly, quickly, promptly, actively, strenuously: strenue quod volumus ostendere factum, celeriuscule dicemus, at aliud otiose, retardabimus, Auct. Her. 3, 14, 24: aliquid facere, Plaut. Mil. 2, 5, 48: converrite scopis, agite strenue, id. Fragm. ap. Charis. p. 195 P.: abi prae strenue ac aperi fores, Ter. Ad. 2, 1, 13: arma capere, Cic. Rab. Perd. 10, 30: aedificare domum, id. Q. Fr. 2, 4, 2: praesto fuit sane strenue, id. Fam. 14, 5, 1.—Without a verb: Da. Jam hercle ego illum nominabo. Tr. Euge strenue, Plaut. Most. 3, 1, 59; id. Ps. 1, 5, 94.— Sup.: per hos strenuissime omnia bella confecta, Veg. Mil. 1, 17.—Comp. seems not to occur.

Origins

Probably from Proto-Indo-European *(s)treg- (“to be stiff, rigid, strong”), itself perhaps extended from *ster- (“stiff”). See strena (“auspicious sign”) for more.

Descendants
  • Englishstrenuous
  • Italianstrenuo
  • Portugueseestrénuo
  • Portugueseestrênuo

In English words that came into English from strēnuus

  • strenuousstrēnuus
  • strenuitystrenuitas

Quick answers

What does strēnuus mean in Latin?
strēnuus, a adjective, means “brisk, nimble, quick, prompt, active; vigorous, strenuous”.
How do you pronounce strēnuus?
In classical Latin, [ˈstreː.nu.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈstrɛː.nu.us].