stolidus
Meaning
- adjectivestupid, foolish
Latīnē defined in Latin in our graded readers
stultus, hebesstultus, tardus animōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Stupidus · Brutus · Bardus · Stultus · Fatuus · Stolidus
Stupidus, brutus, and bardus, denote a merely negative quality, want of intellect; stupidus (from τύφω, ταφεῖν), that of a human being who comprehends with difficulty, as dull-witted, like ἀναίσθητος; brutus (μαυρωτός), that of beasts, and of men whose organization is like that of beasts, who comprehend nothing, as without reason, like βλάξ; bardus, who comprehends slowly, as without talent, like βραδύς; whereas stultus, fatuus, and stolidus, denote a positive quality of the mind, which has false notions and a perverse judgment; stultus (from τέλλω, ἀτάλλω, ἀταλόφρων), a want of practical wisdom, as folly, like μωρός, in opp. to prudens; fatuus, a want of æsthetical judgment, as silliness; stolidus, a want of reasonable moderation, as brutality. Liv. xxv. 19. Id non promissum magis stolide quam stulte creditum. (iv. 229.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | stolidus | stolida | stolidum |
| genitive | stolidī | stolidae | stolidī |
| dative | stolidō | stolidae | stolidō |
| accusative | stolidum | stolidam | stolidum |
| ablative | stolidō | stolidā | stolidō |
| vocative | stolide | stolida | stolidum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | stolidī | stolidae | stolida |
| genitive | stolidōrum | stolidārum | stolidōrum |
| dative | stolidīs | stolidīs | stolidīs |
| accusative | stolidōs | stolidās | stolida |
| ablative | stolidīs | stolidīs | stolidīs |
| vocative | stolidī | stolidae | stolida |
nam vi depugnare sues stolidi soliti sunt, id. ib. 2, 56, 116 (Ann. v. 109 id.).—mī stolido, Plaut. Capt. 3, 4, 123: stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones, Plaut. Bacch. 5, 1, 2: quid, stolide, clamas? id. Aul. 3, 2, 1; id. Ep. 3, 3, 40; id. Bacch. 3, 6, 19: vix tandem sensi stolidus, Ter. And. 3, 1, 12: indocti stolidique, * Hor. Ep. 2, 1, 184: Lentulus perincertum stolidior an vanior, Sall. ap. Gell. 18, 4, 4 (H. 4, 35 Dietsch): dux ipse inter stolidissimos, Liv. 22, 28, 9: o vatum stolidissime, falleris, Ov. M. 13, 774.—Of the Stoics, Lucr. 1, 641; 1, 1068.—nihil est stultius neque stolidius, Plaut. Trin. 1, 2, 162; cf.: nullum est hoc stolidius saxum, id. Mil. 4, 2, 33: aures (Midae), Ov. M. 11, 175; cf. barba (Jovis), Pers. 2, 28: vires, Liv. 28, 21, 10: hujus generis causarum alia sunt quieta, nihil agentia, stolida quodammodo, i. e, inert, inoperative, * Cic. Top. 15, 59: stolida impudensque postulatio, Liv. 21, 20: fiducia, id. 34, 46, 8: superbia, id. 45, 3: audacia, Tac. H. 4, 15: procacitas, Mart. 1, 42, 19.—Hence, adv.: stŏlĭdē, stupidly, stolidly. id non promissum magis stolide quam stolide creditum, Liv. 25, 19; 7, 5: laetus, id. 7, 10; 27, 17; cf. Tac. A. 1, 3; Just. 2, 3: stolide castra subgressus, Sall. H. 4, 67 Dietsch.— Comp., Amm. 19, 5, 2.—stolide tument pulmonea (mala), Plin. 15, 14, 15, § 52.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Perhaps a derivative in -idus from a verb *stoleō, *stolēre (“to be insensible”), itself perhaps from the root Proto-Indo-European *stel- (“to set, be stiff”). Cognate with stultus, Ancient Greek στελεός (steleós).
- Catalanestòlid
- Englishstolid
- Frenchstolide
- Italianstolido
- Portugueseestólido
- Spanishestólido
In English words that came into English from stolidus
- stolidstolidus