LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

stolidus

stolidus (feminine stolida, neuter stolidum, comparative stolidior, superlative stolidissimus)
Classical[ˈstɔ.lɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈstɔː.li.dus]

Meaning

  1. adjectivestupid, foolish

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Stupidus · Brutus · Bardus · Stultus · Fatuus · Stolidus

Stupidus, brutus, and bardus, denote a merely negative quality, want of intellect; stupidus (from τύφω, ταφεῖν), that of a human being who comprehends with difficulty, as dull-witted, like ἀναίσθητος; brutus (μαυρωτός), that of beasts, and of men whose organization is like that of beasts, who comprehend nothing, as without reason, like βλάξ; bardus, who comprehends slowly, as without talent, like βραδύς; whereas stultus, fatuus, and stolidus, denote a positive quality of the mind, which has false notions and a perverse judgment; stultus (from τέλλω, ἀτάλλω, ἀταλόφρων), a want of practical wisdom, as folly, like μωρός, in opp. to prudens; fatuus, a want of æsthetical judgment, as silliness; stolidus, a want of reasonable moderation, as brutality. Liv. xxv. 19. Id non promissum magis stolide quam stulte creditum. (iv. 229.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativestolidusstolidastolidum
genitivestolidīstolidaestolidī
dativestolidōstolidaestolidō
accusativestolidumstolidamstolidum
ablativestolidōstolidāstolidō
vocativestolidestolidastolidum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativestolidīstolidaestolida
genitivestolidōrumstolidārumstolidōrum
dativestolidīsstolidīsstolidīs
accusativestolidōsstolidāsstolida
ablativestolidīsstolidīsstolidīs
vocativestolidīstolidaestolida

stŏlĭdus, a, um, adj. root star-; Gr. στερεός, firm; cf. stultus; v. Corss. Ausspr. 2, 155 sq..
I. Unmovable; and hence, slow, coarse, uncultivated, rude (class.; cf.: fatuus, insipiens, stupidus, stultus, insulsus).—
B. Lit.: stolidum genus Aeacidarum Bellipotentes sunt magi' quam sapientipotentes, Enn. ap. Cic. Div. 2, 56, 116 (Ann. v. 187 Vahl.): nam vi depugnare sues stolidi soliti sunt, id. ib. 2, 56, 116 (Ann. v. 109 id.).—
II. Dull, senseless, slow of mind, obtuse, stupid, stolid: mī stolido, Plaut. Capt. 3, 4, 123: stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones, Plaut. Bacch. 5, 1, 2: quid, stolide, clamas? id. Aul. 3, 2, 1; id. Ep. 3, 3, 40; id. Bacch. 3, 6, 19: vix tandem sensi stolidus, Ter. And. 3, 1, 12: indocti stolidique, * Hor. Ep. 2, 1, 184: Lentulus perincertum stolidior an vanior, Sall. ap. Gell. 18, 4, 4 (H. 4, 35 Dietsch): dux ipse inter stolidissimos, Liv. 22, 28, 9: o vatum stolidissime, falleris, Ov. M. 13, 774.—Of the Stoics, Lucr. 1, 641; 1, 1068.—
B. Transf., of things: nihil est stultius neque stolidius, Plaut. Trin. 1, 2, 162; cf.: nullum est hoc stolidius saxum, id. Mil. 4, 2, 33: aures (Midae), Ov. M. 11, 175; cf. barba (Jovis), Pers. 2, 28: vires, Liv. 28, 21, 10: hujus generis causarum alia sunt quieta, nihil agentia, stolida quodammodo, i. e, inert, inoperative, * Cic. Top. 15, 59: stolida impudensque postulatio, Liv. 21, 20: fiducia, id. 34, 46, 8: superbia, id. 45, 3: audacia, Tac. H. 4, 15: procacitas, Mart. 1, 42, 19.—Hence, adv.: stŏlĭdē, stupidly, stolidly.
I. Lit.: id non promissum magis stolide quam stolide creditum, Liv. 25, 19; 7, 5: laetus, id. 7, 10; 27, 17; cf. Tac. A. 1, 3; Just. 2, 3: stolide castra subgressus, Sall. H. 4, 67 Dietsch.— Comp., Amm. 19, 5, 2.—
II. Transf., of things: stolide tument pulmonea (mala), Plin. 15, 14, 15, § 52.

Origins

Perhaps a derivative in -idus from a verb *stoleō, *stolēre (“to be insensible”), itself perhaps from the root Proto-Indo-European *stel- (“to set, be stiff”). Cognate with stultus, Ancient Greek στελεός (steleós).

Descendants
  • Catalanestòlid
  • Englishstolid
  • Frenchstolide
  • Italianstolido
  • Portugueseestólido
  • Spanishestólido

In English words that came into English from stolidus

  • stolidstolidus

Quick answers

What does stolidus mean in Latin?
stolidus, a adjective, means “stupid, foolish”.
How do you pronounce stolidus?
In classical Latin, [ˈstɔ.lɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈstɔː.li.dus].