adjectivefirst/second-declension adjective
stipulus
stipulus (feminine stipula, neuter stipulum)
Classical[ˈstɪ.pʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[ˈstiː.pu.lus]
Meaning
- Old Latinadjectivestable, firm
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | stipulus | stipula | stipulum |
| genitive | stipulī | stipulae | stipulī |
| dative | stipulō | stipulae | stipulō |
| accusative | stipulum | stipulam | stipulum |
| ablative | stipulō | stipulā | stipulō |
| vocative | stipule | stipula | stipulum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | stipulī | stipulae | stipula |
| genitive | stipulōrum | stipulārum | stipulōrum |
| dative | stipulīs | stipulīs | stipulīs |
| accusative | stipulōs | stipulās | stipula |
| ablative | stipulīs | stipulīs | stipulīs |
| vocative | stipulī | stipulae | stipula |
stĭpŭlus, a, um, adj. (old Lat.),
I. firm:
stipulum apud veteres firmum appellabatur, Just. Inst. 3, 15; Paul. Sent. 5, 7, § 1.Origins
From Proto-Indo-European *steyp- (“stiff, erect”). See Latin stips, Latin stipō and English stiff.