LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

spurius1

spurius (feminine spuria, neuter spurium)
Classical[ˈspʊ.ri.ʊs]Ecclesiastical[ˈspuː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiveof illegitimate birth but unknown father
  2. adjectivefalse, spurious

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativespuriusspuriaspurium
genitivespuriīspuriaespuriī
dativespuriōspuriaespuriō
accusativespuriumspuriamspurium
ablativespuriōspuriāspuriō
vocativespuriespuriaspurium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativespuriīspuriaespuria
genitivespuriōrumspuriārumspuriōrum
dativespuriīsspuriīsspuriīs
accusativespuriōsspuriāsspuria
ablativespuriīsspuriīsspuriīs
vocativespuriīspuriaespuria

spŭrĭus, i, m. root spar-; cf. σπείρω, σπορά, and sperno, adj.
I. Lit., of illegitimate birth; subst., an illegitimate or spurious child, a bastard (only post-class.; esp. among jurists): si quis nefarias atque incestas nuptias contraxerit, neque uxorem habere videtur neque liberos. Hi enim, qui ex eo coitu nascuntur, matrem quidem habere videntur, patrem vero non utique, etc. ... Unde solent spurii filii appeliari, vel a Graecā voce, quasi σποράδην concepti vel quasi sine patre filii, Gai. Inst. 1, 64; cf. Dig. 1, 5, 23; ib. 49, 15, 26; Cod. Just. 1, 10, 12; 6, 55, 6; App. M. 6, p. 177, 6.—Thus the Parthenians (v. Partheniae) were also called Spurii, acc. to Just. 20, 1, 15.—
II. Trop., false, spurious: versus (in Homeri carminibus), Aus. Ep. 18 fin.: vates, id. ap. Sept. Sap. 13 prooem.

Origins

Perhaps from Proto-Indo-European *sper- (“to scatter”) or from *sperH- (whence spernō). Others refer it to Etruscan 𐌔𐤂𐌖𐌓𐌀𐌋 (spural, “public”).

Descendants
  • Catalanespuri
  • Englishspurious
  • Italianspurio
  • Portugueseespúrio
  • Romanianșpur
  • Romanianspuriu
  • Spanishespurio
proper noun · masculinesecond declension
Spurius2
Spurius m (genitive Spuriī or Spurī)
Classical[ˈspʊ.ri.ʊs]Ecclesiastical[ˈspuː.ri.us]

Meaning

  1. masculinea masculine praenomen

Declension

declension
formsingularplural
nominativeSpuriusSpuriī
genitiveSpuriī
Spurī
Spuriōrum
dativeSpuriōSpuriīs
accusativeSpuriumSpuriōs
ablativeSpuriōSpuriīs
vocativeSpurīSpuriī

Spŭrĭus (abbrev. Sp.),
I. a Roman prœnomen; e. g. Spurius Cassius, Spurius Maelius, Cic. Rep. 2, 27, 50; Liv. 2, 41; 4, 13.

Origins

From spurius (“of illegitimate birth”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does spurius mean in Latin?
spurius, a adjective, means “of illegitimate birth but unknown father; false, spurious”.
How do you pronounce spurius?
In classical Latin, [ˈspʊ.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈspuː.ri.us].