LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

spurcus

spurcus (feminine spurca, neuter spurcum, comparative spurcior, superlative spurcissimus)
Classical[ˈspʊr.kʊs]Ecclesiastical[ˈspur.kus]

Meaning

  1. adjectivedirty, foul, unclean
  2. adjectivefigurativelymorally-polluted, base, mean

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativespurcusspurcaspurcum
genitivespurcīspurcaespurcī
dativespurcōspurcaespurcō
accusativespurcumspurcamspurcum
ablativespurcōspurcāspurcō
vocativespurcespurcaspurcum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativespurcīspurcaespurca
genitivespurcōrumspurcārumspurcōrum
dativespurcīsspurcīsspurcīs
accusativespurcōsspurcāsspurca
ablativespurcīsspurcīsspurcīs
vocativespurcīspurcaespurca

spurcus, a, um, adj. cf. spargo,
I. dirty, unclean, impure (class.; syn.: immundus, impurus, obscenus).
I. Lit.: res, Lucr. 6, 782; cf.: rem spurcissimam gustare, Varr. ap. Non. 394, 11: quaeque aspectu sunt spurca et odore, Lucil. ib. 394, 25: saliva, Cat. 78, 8; 99, 10: ager, Col. 1, praef. § 25: spurcum atque pollutum vas, Gell. 17, 19, 4; App. M. 1, p. 108, 21: si quid est urinā spurcius, Gell. 17, 19, 4: tempestas spurcissima, Cic. Fragm. ap. Non. 394, 9: spurcatissimis tempestatibus, Suet. Caes. 60: spurcum vinum est, quod sacris adhiberi non licet, ut ait Labeo Antistius, cui aqua admixta est defrutumve aut igne tactum est, mustumve antequam defervescat, Fest. p. 348 Müll.; cf. Isid. Orig. 20, 3.—Of obscene defilement: noctes, Plaut. As. 4, 1, 62; cf. lupae, Mart. 1, 35, 8.—
II. Trop., of character or condition, foul, base, low, mean, common: Samnis, spurcus homo, Lucil. ap. Cic. Tusc. 2, 17, 41: lictor, Varr. ap. Non. 394 5: Dama, Hor. S. 2, 5, 18: QVAESTVS, i. e. lenocinium, Inscr. Murat. 1773, 8.—Comp.: nihil est te spurcius uno, Mart. 4, 56, 3.—Sup.: capita taeterrima et spurcissima, Cic. Phil. 11, 1, 1: homo avarissime et spurcissime, Cic. Verr. 2, 1, 37, § 94: homo spurcissimae vitae ac defamatissimae, Gell. 14, 2, 10: praeferendam esse spurcissimam mortem servituti mundissimae, Sen. Ep. 70, 21: spurca ingenii vestigia, Afran. ap. Non. 393, 27.—Hence, adv.: spurcē, dirtily, impurely.
1. Lit.: sus in pabulatione spurce versatur, Col. 7, 9, 14.—
2. Trop., basely, meanly, villanously: spurce factum, Auct. Her. 1, 5, 8: qui in illam miseram tam spurce, tam impie dixeris, i. e. hast charged her with unchastity, Cic. Phil. 2, 38, 99 fin.—Comp.: spurcius nos quam alios opicos appellatione foedant, Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14.—Sup.: perscribere spurcissime, Cic. Att. 11, 13, 2.

Origins

From Proto-Italic *sporkos, from Proto-Indo-European *spr̥ḱós, perhaps from *sper- (“to scatter”) (originally "contaminated", "polluted"). Perhaps related to spargō, spurius, parcus, spernō, Ancient Greek σπείρω (speírō), English spurn, spread, spare.

Balkano-Romance
  • Romanianspurc
Italo-Dalmatian
  • Italiansporco
  • Greekσπόρκοςfrom Italian sporco
  • Siciliansporcu
  • Venetanspórco
Borrowings
  • Portugueseespurco
Rhaeto-Romance
  • Friuliansporc

Quick answers

What does spurcus mean in Latin?
spurcus, a adjective, means “dirty, foul, unclean; morally-polluted, base, mean”.
How do you pronounce spurcus?
In classical Latin, [ˈspʊr.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈspur.kus].