LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

spurcō

spurcō (present infinitive spurcāre, perfect active spurcāvī, supine spurcātum)
Classical[ˈspʊr.koː]Ecclesiastical[ˈspur.ko]

Meaning

  1. to soil, infect
  2. to deprave

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.spurcōspurcābamspurcābōspurcāvīspurcāveramspurcāverō
spurcārō
2nd sg.spurcāsspurcābāsspurcābisspurcāvistī
spurcāstī
spurcāverās
spurcārās
spurcāveris
3rd sg.spurcatspurcābatspurcābitspurcāvitspurcāverat
spurcārat
spurcāverit
spurcārit
1st pl.spurcāmusspurcābāmusspurcābimusspurcāvimusspurcāverāmusspurcāverimus
spurcārimus
2nd pl.spurcātisspurcābātisspurcābitisspurcāvistis
spurcāstis
spurcāverātis
spurcārātis
spurcāveritis
spurcāritis
3rd pl.spurcantspurcābantspurcābuntspurcāvērunt
spurcāvēre, spurcārunt
spurcāverant
spurcārant
spurcāverint
spurcārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.spurcemspurcāremspurcāverim
spurcārim
spurcāvissem
spurcāssem
2nd sg.spurcēsspurcārēsspurcāverīsspurcāvissēs
spurcāssēs
3rd sg.spurcetspurcāretspurcāverit
spurcārit
spurcāvisset
spurcāsset
1st pl.spurcēmusspurcārēmusspurcāverīmus
spurcārīmus
spurcāvissēmus
spurcāssēmus
2nd pl.spurcētisspurcārētisspurcāverītis
spurcārītis
spurcāvissētis
spurcāssētis
3rd pl.spurcentspurcārentspurcāverint
spurcārint
spurcāvissent
spurcāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.spurcorspurcābarspurcābor
2nd sg.spurcāris
spurcāre
spurcābāris
spurcābāre
spurcāberis
spurcābere
3rd sg.spurcāturspurcābāturspurcābitur
1st pl.spurcāmurspurcābāmurspurcābimur
2nd pl.spurcāminīspurcābāminīspurcābiminī
3rd pl.spurcanturspurcābanturspurcābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.spurcerspurcārer
2nd sg.spurcēris
spurcēre
spurcārēris
spurcārēre
3rd sg.spurcēturspurcārētur
1st pl.spurcēmurspurcārēmur
2nd pl.spurcēminīspurcārēminī
3rd pl.spurcenturspurcārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.spurcāspurcāre
pres. 2nd pl.spurcātespurcāminī
fut. 2nd sg.spurcātōspurcātor
fut. 3rd sg.spurcātōspurcātor
fut. 2nd pl.spurcātōte—
fut. 3rd pl.spurcantōspurcantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivespurcārespurcārī
perfect infinitivespurcāvisse
spurcāsse
spurcātum esse
future infinitivespurcātūrum essespurcātum īrī
present participlespurcāns—
perfect participle—spurcātus
spurcāta, spurcātā, spurcātae, spurcātam, spurcātārum, spurcātās, spurcātī, spurcātōrum, spurcātōs
future participlespurcātūrus
spurcātūra, spurcātūrā, spurcātūrae, spurcātūram, spurcātūrārum, spurcātūrās, spurcātūre, spurcātūrī, spurcātūrīs, spurcātūrō, spurcātūrōrum, spurcātūrōs, spurcātūrum
spurcandus
spurcanda, spurcandā, spurcandae, spurcandam, spurcandārum, spurcandās, spurcande, spurcandīs, spurcandōrum, spurcandōs
gerundspurcandī, spurcandō, spurcandumsupinespurcātum, spurcātū

spurco, no
I. perf., ātum, 1, v. a. id., to make filthy, to befoul, defile (rare; syn.: polluo, contamino).
I. Lit.: si quis fimo aliquem pertuderit, luto oblinierit, aquā spurcaverit, Dig. 47, 11, 1: vinum, ib. 9, 2, 27: ex istoc loco spurcatur nasum odore inlutili, Plaut. Men. 1, 2, 57.—*
II. Trop.: senectus Spurcata impuris moribus, Cat. 108, 2.—P. a.: spurcātus, a, um, sup.: helluo spurcatissimus, most foul, Cic. Dom. 10, 25 B. and K.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin spurcō From spurcus (“dirty”) + -ō.

Balkano-Romance
  • Romanianspurca
  • Romanianspurcare
  • Megleno-Romanianspurc
Italo-Dalmatian
  • Italiansporcare
  • Sicilianspurcari
  • Venetansporcar
  • Venetanisporcar
Rhaeto-Romance
  • Friuliansporcjâ

Quick answers

What does spurcō mean in Latin?
spurcō, a verb, means “to soil, infect; to deprave”.
What are the principal parts of spurcō?
spurcō, spurcāre, spurcāvī, spurcātum (first conjugation).
How do you pronounce spurcō?
In classical Latin, [ˈspʊr.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈspur.ko].