proper noun · femininefirst declension
Sōphrosynē
Sōphrosynē f sg (genitive Sōphrosynēs)
Classical[soːˈpʰrɔ.sy.neː]Ecclesiastical[soˈfrɔː.s̬i.ne]
Meaning
- Dionysius the Elder’s daughter
Dion, Hipparini filius, Syracusanus, nobili genere natus, utraque implicatus tyrannide Dionysiorum. namque ille superior Aristomachen, sororem Dionis, habuit in matrimonio, ex qua duos filios, Hipparinum et Nisaeum, procreavit totidemque filias, nomine Sophrosynen et Areten, quarum priorem Dionysio filio, eidem cui regnum reliquit, nuptum dedit, alteram, Areten, Dioni.
ante 25 BC, Cornelius Nepos (author), Alfredus Fleckeisen (editor), De Vita Dionis in Cornelii Nepotis Vitae (1890), part X: “Dion”, ¶ 1, § 1, page 37
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Sōphrosynē | — |
| genitive | Sōphrosynēs | — |
| dative | Sōphrosynae | — |
| accusative | Sōphrosynēn | — |
| ablative | Sōphrosynē | — |
| vocative | Sōphrosynē | — |
Origins
From the Ancient Greek Σωφροσῠ́νη (Sōphrosŭ́nē).