LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefirst declension

sophistēs

sophistēs m (genitive sophistae)
Classical[sɔˈpʰɪs.teːs]Ecclesiastical[soˈfis.tes]

Meaning

  1. a sophist

Declension

declension
formsingularplural
nominativesophistēssophistae
sofistae
genitivesophistae
sofistae
sophistārum
sofistārum
dativesophistae
sofistae
sophistīs
sofistīs
accusativesophistēn
sofistam, sophistam
sophistās
sofistās
ablativesophistēsophistīs
sofistīs
vocativesophistēsophistae
sofistae

sŏphistes or sŏphista, ae, m., = σοφιστής,
I. a sophist: quis hic est? num sophistes? sic enim appellabantur hi, qui ostentationis aut quaestus causā philosophabantur, Cic. Ac. 2, 23, 72; cf. id. Fin. 2, 1, 1; id. Or. 11, 37: Protagoras, sophistes maximus, id. N. D. 1, 23, 63.—Form sophista, Gell. 17, 5, 3; voc.: insulse sophista, Lucil. ap. Don. Ter. Eun. 2, 3, 10.

Origins

Borrowed from Ancient Greek σοφῐστής (sophĭstḗs).

Descendants
  • Englishsophist
  • Frenchsophiste

In English words that came into English from sophistēs

  • sophistsophista
  • sophistrysophistria

Quick answers

What does sophistēs mean in Latin?
sophistēs, a noun, means “a sophist”.
What is the genitive of sophistēs?
The genitive singular is sophistae. sophistēs is masculine, first declension.
How do you pronounce sophistēs?
In classical Latin, [sɔˈpʰɪs.teːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [soˈfis.tes].