LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

sōlor

sōlor (present infinitive sōlārī, perfect active sōlātus sum)
Classical[ˈsoː.ɫɔr]Ecclesiastical[ˈsɔː.lor]

Meaning

  1. deponentto comfort, console, solace
  2. deponentto soothe, ease, lighten, lessen, relieve, assuage, mitigate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cōnsōlor, dolōrem leniō
sōlor -ārī — in Aeneis, ch. 13

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sōlorsōlābarsōlābor———
2nd sg.sōlāris
sōlāre
sōlābāris
sōlābāre
sōlāberis
sōlābere
———
3rd sg.sōlātursōlābātursōlābitur———
1st pl.sōlāmursōlābāmursōlābimur———
2nd pl.sōlāminīsōlābāminīsōlābiminī———
3rd pl.sōlantursōlābantursōlābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sōlersōlārer——
2nd sg.sōlēris
sōlēre
sōlārēris
sōlārēre
——
3rd sg.sōlētursōlārētur——
1st pl.sōlēmursōlārēmur——
2nd pl.sōlēminīsōlārēminī——
3rd pl.sōlentursōlārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sōlāre—
pres. 2nd pl.sōlāminī—
fut. 2nd sg.sōlātor—
fut. 3rd sg.sōlātor—
fut. 3rd pl.sōlantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesōlārī—
perfect infinitivesōlātum esse—
future infinitivesōlātūrum esse—
present participlesōlāns—
perfect participlesōlātus
sōlāta, sōlātā, sōlātae, sōlātam, sōlātārum, sōlātās, sōlāte, sōlātī, sōlātīs, sōlātō, sōlātōrum, sōlātōs
—
future participlesōlātūrus
sōlātūra, sōlātūrā, sōlātūrae, sōlātūram, sōlātūrārum, sōlātūrās, sōlātūre, sōlātūrī, sōlātūrīs, sōlātūrō, sōlātūrōrum, sōlātūrōs, sōlātūrum
sōlandus
sōlanda, sōlandā, sōlandae, sōlandam, sōlandārum, sōlandās, sōlande, sōlandīs, sōlandōrum, sōlandōs
gerundsōlandī, sōlandō, sōlandumsupinesōlātum, sōlātū

sōlor, ātus, 1,
I. v. dep. a.
I. To comfort, console, solace (poet. and in post-Aug. prose; while consolor is class.): diffidentem verbis solatur suis, Plaut. Ep. 1, 2, 9: lenire dolentem Solando cupit, Verg. A. 4, 394: quos bonus Aeneas dictis solatur amicis, id. ib. 5, 770; Ov. F. 5, 237: inopem et aegrum, Hor. Ep. 2, 1, 131; Verg. A. 9, 290; Cat. 38, 5: solantia tollite verba! your words of comfort, Ov. M. 11, 685: solandus cum simul ipse fores, id. Tr. 5, 4, 42: et Caesar quamvis posthabitam deciens sestertii dote solatus est, Tac. A. 2, 86.—
II. With inanim. and abstr. objects, to soothe, ease, lighten, lessen, relieve, assuage, mitigate: famem concussā quercu, Verg. G. 1, 159: fluviis gravem aestum, Hor. C. 2, 5, 7: laborem cantu, Verg. G. 1, 293: aegrum testudine amorem, id. ib. 4, 464: curas, id. A. 9, 489: metum, id. ib. 12, 110: lacrimas, Ov. F. 2, 821: singulorum fatigatio quamlibet se rudi modulatione solatur, Quint. 1, 10, 16: desiderium fratris amissi aut nepote ejus aut nepte, Plin. Ep. 8, 11, 3: cladem Lugdunensem, Tac. A. 16, 13 fin.: quamvis repulsam propinqua spes soletur, id. ib. 2, 36.

Origins

It may be a denominative to a root noun *sōlh₂- (“mercy, comfort”), from Proto-Indo-European *selh₂-. Cognate with Ancient Greek ἱλάσκομαι (hiláskomai, “to appease”) and perhaps Old Armenian աղաչեմ (ałačʻem, “to pray”). The traditional comparison by Pokorny to Proto-Germanic *sēliz (“happy, kind, fortunate”) (whence English silly) does not seem to be supported by later linguists.

Quick answers

What does sōlor mean in Latin?
sōlor, a verb, means “to comfort, console, solace; to soothe, ease, lighten, lessen, relieve, assuage, mitigate”.
What are the principal parts of sōlor?
sōlor, sōlārī, sōlātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce sōlor?
In classical Latin, [ˈsoː.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsɔː.lor].