noun · masculinesecond declension
soloecismus
soloecismus m (genitive soloecismī)
Classical[sɔ.ɫoe̯ˈkɪs.mʊs]Ecclesiastical[so.leˈt͡ʃiz.mus]
Meaning
- masculinesolecism (error in the use of language)
- broadlymasculinefault, vice
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | soloecismus | soloecismī |
| genitive | soloecismī | soloecismōrum |
| dative | soloecismō | soloecismīs |
| accusative | soloecismum | soloecismōs |
| ablative | soloecismō | soloecismīs |
| vocative | soloecisme | soloecismī |
sŏloecismus (sŏlĭcismus, Aus. Epigr. 138), i, m., = σολοικισμός.
I. Lit., a grammatical fault in the construction of a sentence, a solecism (cf. stribligo):
vitia in sermone, quo minus is Latinus sit, duo possunt esse: soloecismus et barbarismus. Soloecismus est, cum in verbis pluribus consequens verbum superiori non accommodatur. Barbarismus est, cum verbum aliquod vitiose effertur, Auct. Her. 4, 12, 17; cf. Sinn. Capito ap. Gell. 5, 20, 1 (who called it, in pure Latin, imparilitas); Quint. 1, 5, 16; 1, 5, 36 sq.; Sen. Suas. 2, § 13; Gell. 1, 7, 3; Juv. 6, 452; Aus. Epigr. 138; Tert. adv. Nat. 1, 3.—II. Transf., a fault, in gen., Mart. 11, 19, 2:
apud Christianos soloecismus est magnus et vitium, turpe quid vel narrare vel facere, Hier. in Helv. 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
soloecismus ī, m
, σολοικισμός, a grammatical error, solecism, Iu.
Origins
Borrowed from Ancient Greek σολοικῐσμός (soloikĭsmós).
In English words that came into English from soloecismus
- solecismsoloecismus