verbfirst conjugation
solitō
solitō (present infinitive solitāre, perfect active solitāvī, supine solitātum)
Classical[ˈsɔ.lɪ.toː]Ecclesiastical[ˈsɔː.li.to]
Meaning
- to be accustomed, wont
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | solitō | solitābam | solitābō | solitāvī | solitāveram | solitāverō |
| 2nd sg. | solitās | solitābās | solitābis | solitāvistī | solitāverās | solitāveris |
| 3rd sg. | solitat | solitābat | solitābit | solitāvit | solitāverat | solitāverit |
| 1st pl. | solitāmus | solitābāmus | solitābimus | solitāvimus | solitāverāmus | solitāverimus |
| 2nd pl. | solitātis | solitābātis | solitābitis | solitāvistis | solitāverātis | solitāveritis |
| 3rd pl. | solitant | solitābant | solitābunt | solitāvērunt solitāvēre | solitāverant | solitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | solitem | solitārem | solitāverim | solitāvissem |
| 2nd sg. | solitēs | solitārēs | solitāverīs | solitāvissēs |
| 3rd sg. | solitet | solitāret | solitāverit | solitāvisset |
| 1st pl. | solitēmus | solitārēmus | solitāverīmus | solitāvissēmus |
| 2nd pl. | solitētis | solitārētis | solitāverītis | solitāvissētis |
| 3rd pl. | solitent | solitārent | solitāverint | solitāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | solitor | solitābar | solitābor |
| 2nd sg. | solitāris solitāre | solitābāris solitābāre | solitāberis solitābere |
| 3rd sg. | solitātur | solitābātur | solitābitur |
| 1st pl. | solitāmur | solitābāmur | solitābimur |
| 2nd pl. | solitāminī | solitābāminī | solitābiminī |
| 3rd pl. | solitantur | solitābantur | solitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | soliter | solitārer |
| 2nd sg. | solitēris solitēre | solitārēris solitārēre |
| 3rd sg. | solitētur | solitārētur |
| 1st pl. | solitēmur | solitārēmur |
| 2nd pl. | solitēminī | solitārēminī |
| 3rd pl. | solitentur | solitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | solitā | solitāre |
| pres. 2nd pl. | solitāte | solitāminī |
| fut. 2nd sg. | solitātō | solitātor |
| fut. 3rd sg. | solitātō | solitātor |
| fut. 2nd pl. | solitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | solitantō | solitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | solitāre | solitārī |
| perfect infinitive | solitāvisse | solitātum esse |
| future infinitive | solitātūrum esse | solitātum īrī |
| present participle | solitāns | — |
| perfect participle | — | solitātus |
| future participle | solitātūrus | solitandus |
gerundsolitandī, solitandō, solitandumsupinesolitātum, solitātū
sŏlĭto, āvi, 1,
I. v. freq. n. [soleo], to be much accustomed or wont:
Scipionem Africanum solitavisse in Capitolium ventitare, Gell. 7, 1, 6.Origins
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin solitō From soleō + -itō.