LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

singulāris

singulāris (neuter singulāre, adverb singulāriter)
Classical[sɪŋ.ɡʊˈɫaː.rɪs]Ecclesiastical[siŋ.ɡuˈlaː.ris]

Meaning

  1. two terminationsingular, unique, unusual
    Julius Caesar Commentāriī dē Bellō Gallicō"All these events alarmed certain horsemen of the Treveri, whose reputation for valour among the Gauls is unique..."
  2. two terminationalone, single, solitary
    Macrobius Saturnalia ...pugna singularis Aeneae atque Turni ut Achillis et Hectoris, et captivi inferiis destinati, ut illic Patrocli, hic Pallantis... "...the single combat of Aeneas and Turnus, like that of Achilles and Hector, the captives marked out for the shades of Patroclus, on the one hand, and of Pallas, on the other..."
  3. two terminationnonpareil, peerless, unequalled. unmatched, exceptional
    Cicero Pro Lege Manilia"...and since you have it in your power to put in command of it one who possesses remarkable knowledge of warfare, exceptional capacity, brilliant prestige, and unusual good fortune..." (translation by James Loeb)
  4. two terminationunprecedented
    Cicero De Provinciis Consularibus"I understand, you Senators, the many special and nearly unprecedented declarations with which you may honor Caius Caesar."
  5. two terminationsingular

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ūnīus sōlīus
singulāris -e — in Aeneis, ch. 23

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Eminens · Excellens · Præclarus · Præstans · Insignis · Singularis · Unicus

1. Eminens, excellens, præclarus, and præstans, involve a quiet acknowledgment of superiority; whereas egregius, with an expression of enthusiasm, like glorious; eximius, with an expression of admiration, like excellent. 2. Eximius, &c. relate altogether to good qualities, like superior, and can be connected with vices and faults only in irony; whereas insignis, singularis, and unicus, are indifferent, and serve as well to heighten blame as praise, like distinguished, matchless. (vi. 111.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativesingulārissingulārissingulāre
genitivesingulārissingulārissingulāris
dativesingulārīsingulārīsingulārī
accusativesingulāremsingulāremsingulāre
ablativesingulārīsingulārīsingulārī
vocativesingulārissingulārissingulāre
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativesingulārēssingulārēssingulāria
genitivesingulāriumsingulāriumsingulārium
dativesingulāribussingulāribussingulāribus
accusativesingulārīs
singulārēs
singulārīs
singulārēs
singulāria
ablativesingulāribussingulāribussingulāribus
vocativesingulārēssingulārēssingulāria

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

imperium singulare
absolute power; autocracy.
certamen singulare
single combat.
povocare aliquem ad certamen singulare
to challenge some one to single combat.
imperium singulare, unius dominatus, regium imperium
monarchy.
singularem quandam perfectionis imaginem animo concipere
to conceive an ideal.

singŭlāris, e, adj. singuli.
I. Lit.
A. In gen., one by one, one at a time, alone, single, solitary; alone of its kind, singular (class.; syn.: unus, unicus): non singulare nec solivagum genus (sc. homines), i. e. solitary, Cic. Rep. 1, 25, 39: hostes ubi ex litore aliquos singulares ex navi egredientes conspexerant, Caes. B. G. 4, 26: homo, id. ib. 7, 8, 3; so, homo (with privatus, and opp. isti conquisiti coloni), Cic. Agr. 2, 35, 97: singularis mundus atque unigena, id. Univ. 4 med.: praeconium Dei singularis facere, Lact. 4, 4, 8; cf. Cic. Ac. 1, 7, 26: natus, Plin. 28, 10, 42, § 153: herba (opp. fruticosa), id. 27, 9, 55, § 78: singularis ferus, a wild boar (hence, Fr. sanglier), Vulg. Psa. 79, 14: hominem dominandi cupidum aut imperii singularis, sole command, exclusive dominion, Cic. Rep. 1, 33, 50; so, singulare imperium et potestas regia, id. ib. 2, 9, 15: sunt quaedam in te singularia ... quaedam tibi cum multis communia, Cic. Verr. 2, 3, 88, § 206: singulare beneficium (opp. commune officium civium), id. Fam. 1, 9, 4: odium (opp. communis invidia), id. Sull. 1, 1: quam invisa sit singularis potentia et miseranda vita, Nep. Dion, 9, 5: pugna, Macr. S. 5, 2: si quando quid secreto agere proposuisset, erat illi locus in edito singularis, particular, separate, Suet. Aug. 72.—
B. In partic.
1. In gram., of or belonging to unity, singular: singularis casus, Varr. L. L. 7, § 33 Müll.; 10, § 54 ib.: numerus, Quint. 1, 5, 42; 1, 6, 25; 8, 3, 20; Gell. 19, 8, 13: nominativus, Quint. 1, 6, 14: genitivus, id. 1, 6, 26 et saep. —Also absol., the singular number: alii dicunt in singulari hac ovi et avi, alii hac ove et ave, Varr. L. L. 8, § 66 Müll.; Quint. 8, 6, 28; 4, 5, 25 al.—
2. In milit lang., subst.: singŭlāris, is, m.
a. In gen., an orderly man (ordonance), assigned to officers of all kinds and ranks for executing their orders (called apparitor, Lampr. Alex. Sev. 52): SINGVLARIS COS (consulis), Inscr. Orell. 2003; cf. ib. 3529 sq.; 3591; 6771 al.—
b. Esp., under the emperors, equites singulares Augusti, or only equites singulares, a select horse body-guard (selected from barbarous nations, as Bessi, Thraces, Bæti, etc.), Tac. H. 4, 70; Hyg. m. c. §§ 23 and 30; Inscr. Grut. 1041, 12 al.; cf. on the Singulares, Henzen, Sugli Equiti Singolari, Roma, 1850; Becker, Antiq. tom. 3, pass. 2, p. 387 sq.—
3. In the time of the later emperors, singulares, a kind of imperial clerks, sent into the provinces, Cod. Just. 1, 27, 1, § 8; cf. Lyd. Meg. 3, 7.—
II. Trop., singular, unique, matchless, unparalleled, extraordinary, remarkable (syn.: unicus, eximius, praestans; very freq. both in a good and in a bad sense): Aristoteles meo judicio in philosophiā prope singularis, Cic. Ac. 2, 43, 132: Cato, summus et singularis vir, id. Brut. 85, 293: vir ingenii naturā praestans, singularis perfectusque undique, Quint. 12, 1, 25; so, homines ingenio atque animo, Cic. Div. 2, 47, 97: adulescens, Plin. Ep. 7, 24, 2.—Of things: Antonii incredibilis quaedam et prope singularis et divina vis ingenii videtur, Cic. de Or. 1, 38, 172: singularis eximiaque virtus, id. Imp. Pomp. 1, 3; so, singularis et incredibilis virtus, id. Att. 14, 15, 3; cf. id. Fam. 1, 9, 4: integritas atque innocentia singularis, id. Div. in Caecil. 9, 27: Treviri, quorum inter Gallos virtutis opinio est singularis, Caes. B. G. 2, 24: Pompeius gratias tibi agit singulares, Cic. Fam. 13, 41, 1; cf.: mihi gratias egistis singularibus verbis, id. Cat. 4, 3: fides, Nep. Att. 4: singulare omnium saeculorum exemplum, Just. 2, 4, 6.—In a bad sense: nequitia ac turpitudo singularis, Cic. Verr. 2, 3, 44, § 106; so, nequitia, id. ib. 2, 2, 54, § 134; id. Fin. 5, 20, 56: impudentia, Cic. Verr. 2, 2, 7, § 18: audacia (with scelus incredibile), id. Fragm. ap. Quint. 4, 2, 105: singularis et nefaria crudelitas, Caes. B. G. 7, 77.— Hence, adv.: singŭlārĭter (singlā-rĭter, Lucr. 6, 1067).
1. One by one, singly, separately.
a. In gen. (ante- and post-class.): quae memorare queam inter se singlariter apta, Lucr. l. l. Munro (Lachm. singillariter): a juventā singulariter sedens, apart, separately, Paul. Nol. Carm. 21, 727.—
b. In partic. (acc. to I. B. 1.), in the singular number: quod pluralia singulariter et singularia pluraliter efferuntur, Quint. 1, 5, 16; 1, 7, 18; 9, 3, 20: dici, Gell. 19, 8, 12; Dig. 27, 6, 1 al.—
2. (Acc. to II.) Particularly, exceedingly: aliquem diligere, Cic. Verr. 2, 2, 47, § 117: et miror et diligo, Plin. Ep. 1, 22, 1: amo, id. ib. 4, 15, 1.

Origins

Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin -āris Latin singulāris From singulus + -āris.

Descendants
  • Catalansenglar
  • Frenchsanglier
  • Italiancinghiale
  • Occitansinglar
  • Portuguesesenheiro
  • Spanishseñero
  • Catalansingular
  • Englishsingular
  • Frenchsingulier
  • Germansingulär

Quick answers

What does singulāris mean in Latin?
singulāris, a adjective, means “singular, unique, unusual; alone, single, solitary; nonpareil, peerless, unequalled. unmatched, exceptional”.
How do you pronounce singulāris?
In classical Latin, [sɪŋ.ɡʊˈɫaː.rɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [siŋ.ɡuˈlaː.ris].