LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

simulō

simulō (present infinitive simulāre, perfect active simulāvī, supine simulātum)
Classical[ˈsɪ.mʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈsiː.mu.lo]
simulāte 2nd pl. pres. act. imper.

Meaning

  1. to make like, simulate, imitate, copy, represent
  2. to feign, pretend
  3. to behave or act (as if, as though)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ad imitātiōnem factus
simulātus -a -um — in Aeneis, ch. 8

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.simulōsimulābamsimulābōsimulāvīsimulāveram
simulāram
simulāverō
simulārō
2nd sg.simulāssimulābāssimulābissimulāvistī
simulāstī
simulāverās
simulārās
simulāveris
simulāris
3rd sg.simulatsimulābatsimulābitsimulāvit
simulāt
simulāverat
simulārat
simulāverit
simulārit
1st pl.simulāmussimulābāmussimulābimussimulāvimus
simulāmus
simulāverāmus
simulārāmus
simulāverimus
simulārimus
2nd pl.simulātissimulābātissimulābitissimulāvistis
simulāstis
simulāverātis
simulārātis
simulāveritis
simulāritis
3rd pl.simulantsimulābantsimulābuntsimulāvērunt
simulārunt, simulāvēre
simulāverant
simulārant
simulāverint
simulārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.simulemsimulāremsimulāverim
simulārim
simulāvissem
simulāssem
2nd sg.simulēssimulārēssimulāverīs
simulārīs
simulāvissēs
simulāssēs
3rd sg.simuletsimulāretsimulāverit
simulārit
simulāvisset
simulāsset
1st pl.simulēmussimulārēmussimulāverīmus
simulārīmus
simulāvissēmus
simulāssēmus
2nd pl.simulētissimulārētissimulāverītis
simulārītis
simulāvissētis
simulāssētis
3rd pl.simulentsimulārentsimulāverint
simulārint
simulāvissent
simulāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.simulorsimulābarsimulābor
2nd sg.simulāris
simulāre
simulābāris
simulābāre
simulāberis
simulābere
3rd sg.simulātursimulābātursimulābitur
1st pl.simulāmursimulābāmursimulābimur
2nd pl.simulāminīsimulābāminīsimulābiminī
3rd pl.simulantursimulābantursimulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.simulersimulārer
2nd sg.simulēris
simulēre
simulārēris
simulārēre
3rd sg.simulētursimulārētur
1st pl.simulēmursimulārēmur
2nd pl.simulēminīsimulārēminī
3rd pl.simulentursimulārentur
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.simulāsimulāre
pres. 2nd pl.simulātesimulāminī
fut. 2nd sg.simulātōsimulātor
fut. 3rd sg.simulātōsimulātor
fut. 2nd pl.simulātōte—
fut. 3rd pl.simulantōsimulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesimulāresimulārī
perfect infinitivesimulāvisse
simulāsse
simulātum esse
future infinitivesimulātūrum essesimulātum īrī
present participlesimulāns—
perfect participle—simulātus
simulāta, simulātā, simulātae, simulātam, simulātārum, simulātās, simulātī, simulātōrum, simulātōs
future participlesimulātūrus
simulātūra, simulātūrā, simulātūrae, simulātūram, simulātūrārum, simulātūrās, simulātūre, simulātūrī, simulātūrīs, simulātūrō, simulātūrōrum, simulātūrōs, simulātūrum
simulandus
simulanda, simulandā, simulandae, simulandam, simulandārum, simulandās, simulande, simulandīs, simulandōrum, simulandōs
gerundsimulandī, simulandō, simulandumsupinesimulātum, simulātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

simulare morbum
to pretend to be ill.
lacrimae simulatae
crocodiles' tears.
aliquis simulat aegrum or se esse aegrum
some one feigns illness.

sĭmŭlo (less correctly sĭmĭlo; v. assimulo
I. fin.), āvi, ātum, 1, v. a. similis.
I. In gen., to make a thing like another; to imitate, copy, represent a thing (mostly poet.; syn. imitor): corpora igni simulata, made like, like, Lucr. 1, 687: nimbos et non imitabile fulmen simulare, Verg. A. 6, 591: simulet Catonem, Hor. Ep. 1, 19, 13: cum sint crura tibi, simulent quae cornua lunae, Mart. 2, 35, 1: furias Bacchi, Ov. M. 6, 596: equam (sonus), id. ib. 2, 668: artem (natura), id. ib. 3, 158: anum, to assume the form of, id. ib. 3, 275; 6, 26; 11, 310; id. F. 4, 517; so, Homeri illa Minerva simulata Mentori, Cic. Att. 9, 8, 2 (cf. Hom. Od. 3, 22): simulata Troja, a counterfeit Troy, i. e. which is copied after, built like Troy, Ov. M. 13, 721: simulata magnis Pergama, Verg. A. 3, 349: latices simulatos fontis Averni, id. ib. 4, 512: cupressum simulare, to represent, paint, Hor. A. P. 20: antrum in ostro, Sil. 15, 430. —With object-clause: Pallas ... simulat ... terram Prodere cum baccis fetum canentis olivae, represents the earth producing, etc., Ov. M. 6, 80; cf. also, transf., of a work of art: aera Fortis Alexandri vultum simulantia, representing, imaging, Hor. Ep. 2, 1, 241.—
II. In partic., to represent a thing as being which has no existence, to feign a thing to be what it is not (while dissimulare is to pretend a thing not to be which really is, to conceal), to assume the appearance of a thing, to feign, pretend, counterfeit, simulate (class. and freq.).
(a). With acc. (in Cic. in the act. perh. only with a pron.): nec ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus, Cic. Off. 3, 15, 61; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4: experiar, quid ames, quid simules, Plaut. Ps. 1, 1, 71: (oportuit) non simulare mortem verbis, re ipsā spem vitae dare, i.e. to pretend that she was dead, Ter. Heaut. 4, 1, 23: studium conjurationis vehementer simulare, Sall. C. 41, 5: deditionem ac deinde metum, id. J. 36, 2: diffidentiam rei, id. ib. 60, 5: pacem, id. ib. 111, 4; cf.: pacem cum Scipione Sulla sive faciebat sive simulabat, Cic. Phil. 13, 1, 2: constantiam, Tac. H. 1, 81: obsequium, id. A. 12, 47 et saep.: Hannibal aegrum simulabat, pretended to be sick, Liv. 25, 8, 12: sanum, Ov. R. Am. 493: furentem, Sen. Herc. Oet. 429: praegravem aut delumbem sese simulans, Plin. 10, 33, 51, § 103: supervacaneos, Just. 6, 6, 3.—With pro: simulat se pro uxore Nini filium, pro femina puerum, Just. 1, 2, 1.—Pass.: tum pol ego is essem vere, qui simulabar, Ter. Eun. 3, 5, 58: non simulatur amor, Ov. H. 17, 36: tecto lumine somnus, id. ib. 21, 199: ad simulanda negotia altitudo ingenii incredibilis, Sall. J. 95, 3 et saep.—Esp. freq. in part. perf.: ficto officio simulatāque sedulitate conjunctus, Cic. Caecin. 5, 14: officio simulato, id. Rosc. Am. 38, 112: simulatā amicitiā, Caes. B. G. 1,44: hortatur simulata conscientia adeant, Tac. A. 2, 40 et saep.: cum ex eo quaereretur, quid esset dolus malus? respondebat: cum esset aliud simulatum, aliud actum, Cic. Off. 3, 14, 60: in amicitiā nihil fictum est, nihil simulatum, id. Lael. 8, 26; so (with fictum) id. ib. 18, 65; id. Off. 2, 12, 43; with falsum, id. de Or. 2, 45, 189; id. Phil. 11, 2, 5; with fucata (opp. vera), id. Lael. 25, 95: simulato vecta juvenco, Ov. Am. 1, 3, 23: simulatae ordine justo exsequiae, Sil. 16, 305.—
(b). With object-clause (so most freq.): qui omnia se simulant scire, Plaut. Trin. 1, 2, 168: ille se Tarentum proficisci cum simulasset, Cic. Clu. 9, 27: illi reverti se in suas sedes simulaverunt, Caes. B. G. 4, 4: simulat Jove natus abire, Ov. M. 2, 697; 4, 338 al.; Plaut. Aul. 3, 4, 4; id. Ep. 3, 2, 37; id. Bacch. 1, 1, 42; id. Rud. 5, 3, 43; id. Truc. prol. 18; 1, 1, 68 sq. al.: id mirari te simulato, Ter. Heaut. 5, 1, 70; id. Hec. 1, 2, 109; 1, 2, 113; Afran. ap. Non. 511, 7; Cic. Imp. Pomp. 4, 9; id. Off. 1, 30, 108; id. Lael. 26, 99; id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13; Caes. B. C. 3, 21; Quint. 8, 2, 24: simulandum est, quaedam nos dicere, Quint. 4, 5, 20; cf.: qui per ambitionem probos sese simulavere, Sall. J. 85, 9: adcurrit pedes ejus feta, praegravem, delumbem sese simulans, Plin. 10, 33, 51, § 103; Just. 3, 1, 8: simulans a Dareo se esse praemissum, Curt. 4, 1, 29.—Pass.: schema, quo aliud simulatur dici quam dicitur, Quint. 9, 1, 14.—
(g). With quasi (mostly Plautin.): quasi affuerim simulabo atque audita eloquar, Plaut. Am. 1, 1, 45; id. As. 4, 1, 51: quasi militi animum adjeceris simulare, id. Mil. 3, 3, 35; id. Pers. 4, 5, 5; cf.: praefectus, quasi et ipse conterritus, simulans cuncta pavore compleverat, Curt. 3, 13, 10. —
(d). Absol.: cur simulat? Ter. And. 2, 3, 1; 1, 1, 21; 3, 4, 9: non in perpetuom ut dares, Verum ut simulares, id. Heaut. 4, 5, 34; Cic. Q. Fr. 1, 1, 5, § 15: simulandi gratiā, Sall. J. 37, 4; Quint. 1, 3, 12; 6, 3, 85; Ov. M. 13, 299 al.—Impers. pass.: quid est, quod amplius simuletur? Ter. Heaut. 5, 1, 28.—Hence,
A. sĭmŭlans, antis, P. a. *
1. Imitating, imitative: non fuit in terris vocum simulantior ales (psittaco), Ov. Am. 2, 6, 23.—
2. Sĭmŭlans, The Pretender, the title of a comedy of Afranius (v. the Fragm. Com. Rel. p. 172 sq. Rib.), Cic. Sest. 55, 118.—Advv.: sĭmŭlanter, feignedly, pretendedly, apparently (for the class. simulate): simulanter revictā Charite, App. M. 8, p. 205, 36.—
B. sĭmŭlātē, feignedly, pretendedly, not sincerely: sive ex animo id fit sive simulate, Cic. N. D. 2, 67, 168: ficte et simulate, id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13.—Comp.: simulatius exit proditionis opus, Petr. poët. Fragm. 28, 4.

Origins

From similis (“like”) + -ō (with u before l-pinguis).

Descendants
  • Catalansimular
  • Englishsimulate
  • Frenchsimuler
  • Germansimulieren
  • Italiansimulare
  • Portuguesesimular
  • Romaniansimula
  • Spanishsimular
  • Asturiansimular
  • Galiciansimular

Quick answers

What does simulō mean in Latin?
simulō, a verb, means “to make like, simulate, imitate, copy, represent; to feign, pretend; to behave or act (as if, as though)”.
What are the principal parts of simulō?
simulō, simulāre, simulāvī, simulātum (first conjugation).
How do you pronounce simulō?
In classical Latin, [ˈsɪ.mʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsiː.mu.lo].