LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

īnsimulō

īnsimulō (present infinitive īnsimulāre, perfect active īnsimulāvī, supine īnsimulātum)
Classical[ĩːˈsɪ.mʊ.ɫoː]Ecclesiastical[inˈsiː.mu.lo]

Meaning

  1. to accuse, blame, charge

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare

Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnsimulōīnsimulābamīnsimulābōīnsimulāvīīnsimulāveramīnsimulāverō
īnsimulārō
2nd sg.īnsimulāsīnsimulābāsīnsimulābisīnsimulāvistī
īnsimulāstī
īnsimulāverās
īnsimulārās
īnsimulāveris
3rd sg.īnsimulatīnsimulābatīnsimulābitīnsimulāvitīnsimulāverat
īnsimulārat
īnsimulāverit
īnsimulārit
1st pl.īnsimulāmusīnsimulābāmusīnsimulābimusīnsimulāvimusīnsimulāverāmusīnsimulāverimus
īnsimulārimus
2nd pl.īnsimulātisīnsimulābātisīnsimulābitisīnsimulāvistis
īnsimulāstis
īnsimulāverātis
īnsimulārātis
īnsimulāveritis
īnsimulāritis
3rd pl.īnsimulantīnsimulābantīnsimulābuntīnsimulāvērunt
īnsimulāvēre, īnsimulārunt
īnsimulāverant
īnsimulārant
īnsimulāverint
īnsimulārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnsimulemīnsimulāremīnsimulāverim
īnsimulārim
īnsimulāvissem
īnsimulāssem
2nd sg.īnsimulēsīnsimulārēsīnsimulāverīsīnsimulāvissēs
īnsimulāssēs
3rd sg.īnsimuletīnsimulāretīnsimulāverit
īnsimulārit
īnsimulāvisset
īnsimulāsset
1st pl.īnsimulēmusīnsimulārēmusīnsimulāverīmus
īnsimulārīmus
īnsimulāvissēmus
īnsimulāssēmus
2nd pl.īnsimulētisīnsimulārētisīnsimulāverītis
īnsimulārītis
īnsimulāvissētis
īnsimulāssētis
3rd pl.īnsimulentīnsimulārentīnsimulāverint
īnsimulārint
īnsimulāvissent
īnsimulāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnsimulorīnsimulābarīnsimulābor
2nd sg.īnsimulāris
īnsimulāre
īnsimulābāris
īnsimulābāre
īnsimulāberis
īnsimulābere
3rd sg.īnsimulāturīnsimulābāturīnsimulābitur
1st pl.īnsimulāmurīnsimulābāmurīnsimulābimur
2nd pl.īnsimulāminīīnsimulābāminīīnsimulābiminī
3rd pl.īnsimulanturīnsimulābanturīnsimulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnsimulerīnsimulārer
2nd sg.īnsimulēris
īnsimulēre
īnsimulārēris
īnsimulārēre
3rd sg.īnsimulēturīnsimulārētur
1st pl.īnsimulēmurīnsimulārēmur
2nd pl.īnsimulēminīīnsimulārēminī
3rd pl.īnsimulenturīnsimulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnsimulāīnsimulāre
pres. 2nd pl.īnsimulāteīnsimulāminī
fut. 2nd sg.īnsimulātōīnsimulātor
fut. 3rd sg.īnsimulātōīnsimulātor
fut. 2nd pl.īnsimulātōte—
fut. 3rd pl.īnsimulantōīnsimulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnsimulāreīnsimulārī
perfect infinitiveīnsimulāvisse
īnsimulāsse
īnsimulātum esse
future infinitiveīnsimulātūrum esseīnsimulātum īrī
present participleīnsimulāns
īnsimulante, īnsimulantem, īnsimulantēs, īnsimulantī, īnsimulantia, īnsimulantibus, īnsimulantis, īnsimulantīs, īnsimulantium
—
perfect participle—īnsimulātus
īnsimulāta, īnsimulātā, īnsimulātae, īnsimulātam, īnsimulātārum, īnsimulātās, īnsimulātī, īnsimulātōrum, īnsimulātōs
future participleīnsimulātūrus
īnsimulātūra, īnsimulātūrā, īnsimulātūrae, īnsimulātūram, īnsimulātūrārum, īnsimulātūrās, īnsimulātūre, īnsimulātūrī, īnsimulātūrīs, īnsimulātūrō, īnsimulātūrōrum, īnsimulātūrōs, īnsimulātūrum
īnsimulandus
īnsimulanda, īnsimulandā, īnsimulandae, īnsimulandam, īnsimulandārum, īnsimulandās, īnsimulande, īnsimulandīs, īnsimulandōrum, īnsimulandōs
gerundīnsimulandī, īnsimulandō, īnsimulandumsupineīnsimulātum, īnsimulātū

in-sĭmŭlo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to make a plausible charge (true or false) against a person before a tribunal; to make suspected, charge, accuse, blame, esp. falsely; to invent a charge or bear false witness against (syn.: accuso, incuso, arguo).
1. With acc. of person: si non facit tu male facis, quae insontem insimules, Plaut. Men. 5, 2, 55: hic tu me etiam insimulas, Cic. Fam. 7, 13, 1: non possum quemquam insimulare falso, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107: hic tu me etiam insimulas, id. Fam. 7, 13, 1: (hunc) velut insidiis ejus petitus sceleste insimulare coepit, Vell. 2, 60, 3: criminibus falsis insimulasse virum, Ov. H. 6, 21.—
2. With acc. of person and gen. of the charge: Amphitruo uxorem insimulat probri, Plaut. Am. 1, 2, 15: se peccati, quod, etc., Cic. Tusc. 3, 27, 64: Verrem avaritiae, Cic. Verr. 2, 1, 49, § 128: Vercingetorix proditionis insimulatus, Caes. B. G. 7, 20: proditionis insimulari, Liv. 44, 16: erum insimulabis avaritiae, Ter. Phorm. 2, 3, 12: repetundarum insimulari, Quint. 4, 2, 15 Halm.—
3. With acc. and inf.: queruntur, quod eos insimulemus omnia incerta dicere, Cic. Ac. 2, 10, 32: insimulant hominem fraudandi causa discessisse, Cic. Verr. 2, 2, 24, § 59: et quod illum durum insimulat, id non est, Ter. Heaut. 1, 2, 30; cf. in pass., with nom. and inf.: rumore tenus insimulatus fovisse partes hostiles, Amm. 14, 5, 3: Alcibiades absens insimulatur Athenis mysteria Cereris enuntiavisse, Just. 5, 1, 1.—
4. With two acc.: mirum'st sic (eum) me insimulare falso facinus tam malum, Flaut. Am. 2, 2, 229: quod illum insimulat durum, id non est, Ter. Heaut. 1, 2, 30.—
5. With acc. of the charge alone: non istuc quod tu insimulas, Plaut. Aul. 2, 4, 9 (Bothe and Wagner, quo): istuc facinus, quod tu insimulas, id. Am. 2, 2, 188 Fleck.: id quod ego injuratus insimulo, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107; 2, 5, 59, § 153: aperta, id. Clu. 64, 180; cf.: neque aliud quam patientia aut pudor, quod legato pepercisset, insimulari posset, Liv. 29, 20, 4. —
6. With abl. of manner: fateri facinus insimulati falso crimine senatus, Liv. 6, 16, 1; Ov. H. 6, 21 (supra).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinīnsimulō

Proto-Indo-European *sem- Proto-Indo-European *sem-h₂-lo- Proto-Italic *semalis Latin similis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin simulō Latin īnsimulō From in- + simulō (“copy, represent”).

Quick answers

What does īnsimulō mean in Latin?
īnsimulō, a verb, means “to accuse, blame, charge”.
What are the principal parts of īnsimulō?
īnsimulō, īnsimulāre, īnsimulāvī, īnsimulātum (first conjugation).
How do you pronounce īnsimulō?
In classical Latin, [ĩːˈsɪ.mʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈsiː.mu.lo].
Where does īnsimulō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin īnsimulō.