īnsimulō
Meaning
- to accuse, blame, charge
Latīnē defined in Latin in our graded readers
falsō crīminorChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare
Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsimulō | īnsimulābam | īnsimulābō | īnsimulāvī | īnsimulāveram | īnsimulāverō īnsimulārō |
| 2nd sg. | īnsimulās | īnsimulābās | īnsimulābis | īnsimulāvistī īnsimulāstī | īnsimulāverās īnsimulārās | īnsimulāveris |
| 3rd sg. | īnsimulat | īnsimulābat | īnsimulābit | īnsimulāvit | īnsimulāverat īnsimulārat | īnsimulāverit īnsimulārit |
| 1st pl. | īnsimulāmus | īnsimulābāmus | īnsimulābimus | īnsimulāvimus | īnsimulāverāmus | īnsimulāverimus īnsimulārimus |
| 2nd pl. | īnsimulātis | īnsimulābātis | īnsimulābitis | īnsimulāvistis īnsimulāstis | īnsimulāverātis īnsimulārātis | īnsimulāveritis īnsimulāritis |
| 3rd pl. | īnsimulant | īnsimulābant | īnsimulābunt | īnsimulāvērunt īnsimulāvēre, īnsimulārunt | īnsimulāverant īnsimulārant | īnsimulāverint īnsimulārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsimulem | īnsimulārem | īnsimulāverim īnsimulārim | īnsimulāvissem īnsimulāssem |
| 2nd sg. | īnsimulēs | īnsimulārēs | īnsimulāverīs | īnsimulāvissēs īnsimulāssēs |
| 3rd sg. | īnsimulet | īnsimulāret | īnsimulāverit īnsimulārit | īnsimulāvisset īnsimulāsset |
| 1st pl. | īnsimulēmus | īnsimulārēmus | īnsimulāverīmus īnsimulārīmus | īnsimulāvissēmus īnsimulāssēmus |
| 2nd pl. | īnsimulētis | īnsimulārētis | īnsimulāverītis īnsimulārītis | īnsimulāvissētis īnsimulāssētis |
| 3rd pl. | īnsimulent | īnsimulārent | īnsimulāverint īnsimulārint | īnsimulāvissent īnsimulāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsimulor | īnsimulābar | īnsimulābor |
| 2nd sg. | īnsimulāris īnsimulāre | īnsimulābāris īnsimulābāre | īnsimulāberis īnsimulābere |
| 3rd sg. | īnsimulātur | īnsimulābātur | īnsimulābitur |
| 1st pl. | īnsimulāmur | īnsimulābāmur | īnsimulābimur |
| 2nd pl. | īnsimulāminī | īnsimulābāminī | īnsimulābiminī |
| 3rd pl. | īnsimulantur | īnsimulābantur | īnsimulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | īnsimuler | īnsimulārer |
| 2nd sg. | īnsimulēris īnsimulēre | īnsimulārēris īnsimulārēre |
| 3rd sg. | īnsimulētur | īnsimulārētur |
| 1st pl. | īnsimulēmur | īnsimulārēmur |
| 2nd pl. | īnsimulēminī | īnsimulārēminī |
| 3rd pl. | īnsimulentur | īnsimulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | īnsimulā | īnsimulāre |
| pres. 2nd pl. | īnsimulāte | īnsimulāminī |
| fut. 2nd sg. | īnsimulātō | īnsimulātor |
| fut. 3rd sg. | īnsimulātō | īnsimulātor |
| fut. 2nd pl. | īnsimulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | īnsimulantō | īnsimulantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | īnsimulāre | īnsimulārī |
| perfect infinitive | īnsimulāvisse īnsimulāsse | īnsimulātum esse |
| future infinitive | īnsimulātūrum esse | īnsimulātum īrī |
| present participle | īnsimulāns īnsimulante, īnsimulantem, īnsimulantēs, īnsimulantī, īnsimulantia, īnsimulantibus, īnsimulantis, īnsimulantīs, īnsimulantium | — |
| perfect participle | — | īnsimulātus īnsimulāta, īnsimulātā, īnsimulātae, īnsimulātam, īnsimulātārum, īnsimulātās, īnsimulātī, īnsimulātōrum, īnsimulātōs |
| future participle | īnsimulātūrus īnsimulātūra, īnsimulātūrā, īnsimulātūrae, īnsimulātūram, īnsimulātūrārum, īnsimulātūrās, īnsimulātūre, īnsimulātūrī, īnsimulātūrīs, īnsimulātūrō, īnsimulātūrōrum, īnsimulātūrōs, īnsimulātūrum | īnsimulandus īnsimulanda, īnsimulandā, īnsimulandae, īnsimulandam, īnsimulandārum, īnsimulandās, īnsimulande, īnsimulandīs, īnsimulandōrum, īnsimulandōs |
si non facit tu male facis, quae insontem insimules, Plaut. Men. 5, 2, 55: hic tu me etiam insimulas, Cic. Fam. 7, 13, 1: non possum quemquam insimulare falso, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107: hic tu me etiam insimulas, id. Fam. 7, 13, 1: (hunc) velut insidiis ejus petitus sceleste insimulare coepit, Vell. 2, 60, 3: criminibus falsis insimulasse virum, Ov. H. 6, 21.— Amphitruo uxorem insimulat probri, Plaut. Am. 1, 2, 15: se peccati, quod, etc., Cic. Tusc. 3, 27, 64: Verrem avaritiae, Cic. Verr. 2, 1, 49, § 128: Vercingetorix proditionis insimulatus, Caes. B. G. 7, 20: proditionis insimulari, Liv. 44, 16: erum insimulabis avaritiae, Ter. Phorm. 2, 3, 12: repetundarum insimulari, Quint. 4, 2, 15 Halm.—queruntur, quod eos insimulemus omnia incerta dicere, Cic. Ac. 2, 10, 32: insimulant hominem fraudandi causa discessisse, Cic. Verr. 2, 2, 24, § 59: et quod illum durum insimulat, id non est, Ter. Heaut. 1, 2, 30; cf. in pass., with nom. and inf.: rumore tenus insimulatus fovisse partes hostiles, Amm. 14, 5, 3: Alcibiades absens insimulatur Athenis mysteria Cereris enuntiavisse, Just. 5, 1, 1.—quod illum insimulat durum, id non est, Ter. Heaut. 1, 2, 30.—non istuc quod tu insimulas, Plaut. Aul. 2, 4, 9 (Bothe and Wagner, quo): istuc facinus, quod tu insimulas, id. Am. 2, 2, 188 Fleck.: id quod ego injuratus insimulo, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107; 2, 5, 59, § 153: aperta, id. Clu. 64, 180; cf.: neque aliud quam patientia aut pudor, quod legato pepercisset, insimulari posset, Liv. 29, 20, 4. —fateri facinus insimulati falso crimine senatus, Liv. 6, 16, 1; Ov. H. 6, 21 (supra).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinīnsimulō
Proto-Indo-European *sem- Proto-Indo-European *sem-h₂-lo- Proto-Italic *semalis Latin similis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin simulō Latin īnsimulō From in- + simulō (“copy, represent”).