LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

assimulō

assimulō (present infinitive assimulāre, perfect active assimulāvī, supine assimulātum)
Classical[asˈsɪ.mʊ.ɫoː]Ecclesiastical[asˈsiː.mu.lo]

Meaning

  1. to consider as similar, make similar, assimilate
  2. to consider as similar, compare
  3. to represent something that is not as real; imitate, counterfeit, pretend, feign, simulate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.assimulōassimulābamassimulābōassimulāvīassimulāveramassimulāverō
assimulārō
2nd sg.assimulāsassimulābāsassimulābisassimulāvistī
assimulāstī
assimulāverās
assimulārās
assimulāveris
3rd sg.assimulatassimulābatassimulābitassimulāvitassimulāverat
assimulārat
assimulāverit
assimulārit
1st pl.assimulāmusassimulābāmusassimulābimusassimulāvimusassimulāverāmusassimulāverimus
assimulārimus
2nd pl.assimulātisassimulābātisassimulābitisassimulāvistis
assimulāstis
assimulāverātis
assimulārātis
assimulāveritis
assimulāritis
3rd pl.assimulantassimulābantassimulābuntassimulāvērunt
assimulāvēre, assimulārunt
assimulāverant
assimulārant
assimulāverint
assimulārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.assimulemassimulāremassimulāverim
assimulārim
assimulāvissem
assimulāssem
2nd sg.assimulēsassimulārēsassimulāverīsassimulāvissēs
assimulāssēs
3rd sg.assimuletassimulāretassimulāverit
assimulārit
assimulāvisset
assimulāsset
1st pl.assimulēmusassimulārēmusassimulāverīmus
assimulārīmus
assimulāvissēmus
assimulāssēmus
2nd pl.assimulētisassimulārētisassimulāverītis
assimulārītis
assimulāvissētis
assimulāssētis
3rd pl.assimulentassimulārentassimulāverint
assimulārint
assimulāvissent
assimulāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.assimulorassimulābarassimulābor
2nd sg.assimulāris
assimulāre
assimulābāris
assimulābāre
assimulāberis
assimulābere
3rd sg.assimulāturassimulābāturassimulābitur
1st pl.assimulāmurassimulābāmurassimulābimur
2nd pl.assimulāminīassimulābāminīassimulābiminī
3rd pl.assimulanturassimulābanturassimulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.assimulerassimulārer
2nd sg.assimulēris
assimulēre
assimulārēris
assimulārēre
3rd sg.assimulēturassimulārētur
1st pl.assimulēmurassimulārēmur
2nd pl.assimulēminīassimulārēminī
3rd pl.assimulenturassimulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.assimulāassimulāre
pres. 2nd pl.assimulāteassimulāminī
fut. 2nd sg.assimulātōassimulātor
fut. 3rd sg.assimulātōassimulātor
fut. 2nd pl.assimulātōte—
fut. 3rd pl.assimulantōassimulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveassimulāreassimulārī
perfect infinitiveassimulāvisse
assimulāsse
assimulātum esse
future infinitiveassimulātūrum esseassimulātum īrī
present participleassimulāns—
perfect participle—assimulātus
assimulāta, assimulātā, assimulātae, assimulātam, assimulātārum, assimulātās, assimulātī, assimulātōrum, assimulātōs
future participleassimulātūrus
assimulātūra, assimulātūrā, assimulātūrae, assimulātūram, assimulātūrārum, assimulātūrās, assimulātūre, assimulātūrī, assimulātūrīs, assimulātūrō, assimulātūrōrum, assimulātūrōs, assimulātūrum
assimulandus
assimulanda, assimulandā, assimulandae, assimulandam, assimulandārum, assimulandās, assimulande, assimulandīs, assimulandōrum, assimulandōs
gerundassimulandī, assimulandō, assimulandumsupineassimulātum, assimulātū

as-sĭmŭlo (adsĭmŭlo, Ritschl, Lachmann, Fleck., B. and K., Rib., Halm in Tac.; assĭmŭlo, Merk.; adsĭmĭlo, Halm in Quint., Tisch.), āvi, ātum, 1, v. a. and n.
I. Lit., to make one thing like another, to consider as similar, to compare (in the class. period rare): Linquitur, ut totis animalibus adsimulentur, that they are like complete animals, Lucr. 2, 914: nolite ergo adsimulari iis, be like them, Vulg. Matt. 6, 8; 7, 24: simile ex specie comparabili aut ex conferundā atque adsimulandā naturā judicatur, Cic. Inv. 1, 28, 42: pictor, perceptā semel imitandi ratione, adsimulabit quidquid acceperit, Quint. 7, 10, 9: nec cohibere parietibus deos neque in ullam humani oris speciem adsimulare, Tac. G. 9: convivia assimulare freto, Ov. M. 5, 6: formam totius Britanniae bipenni adsimulavere, Tac. Agr. 10; so id. A. 1, 28; 15, 39: os longius illi adsimulat porcum, Claud. Eid. 2, 6: cui adsimilāstis me, Vulg. Isa. 46, 5; ib. Marc. 4, 30: quam (naturam) Gadareus primus adsimulāsse aptissime visus est, to have designated by very suitable comparisons, Suet. Tib. 57. —
II. To represent something that is not, as real, to imitate, counterfeit, to pretend, to feign, simulate; constr. usu. with acc.; ante - class. with inf., acc. and inf., or with quasi; v. assimilis (mostly poet. or in post - Aug. prose).
(a). With acc.: has bene ut adsimules nuptias, Ter. And. 1, 1, 141: clipeumque jubasque Divini adsimulat capitis, Verg. A. 10, 639: Assimulavit anum, Ov. M. 14, 656: odium cum conjuge falsum Phasias assimulat, id. ib. 7, 298: fictos timores, Sil. 7, 136: sermonem humanum, Plin. 8, 30, 44, § 106: me sic adsimulabam, quasi stolidum, Plaut. Ep. 3, 3, 40: se laetum, Ter. Heaut. 5, 1, 15: amicum me, id. Phorm. 1, 2, 78.—
(b). With simple inf.: furere adsimulavit, Pac. ap. Cic. Off. 3, 26, 98: amare, Plaut. Cist. 1, 1, 98.—
(g). With acc. and inf.: ego me adsimulem insanire, Plaut. Men. 5, 2, 79: adsimulet se Tuam esse uxorem, id. Mil. 3, 1, 195: Nempe ut adsimulem me amore istius differri, id. ib. 4, 4, 27; id. Poen. 3, 1, 57; id. Truc. 2, 4, 36; 2, 5, 11; 2, 5, 19: venire me adsimulabo, Ter. And. 4, 3, 20; id. Phorm. 5, 6, 53 al.—
(d). With quasi: adsimulato quasi hominem quaesiveris, Plaut. Ep. 2, 2, 11: Ad. Ita nos adsimulabimus. Co. Sed ita adsimulatote, quasi ego sim peregrinus, id. Poen. 3, 2, 23; id. Stich. 1, 2, 27: adsimulabo quasi nunc exeam, Ter. Eun. 3, 2, 8.—And absol.: Obsecro, Quid si adsimulo, satin est? Ter. Phorm. 1, 4, 33.—!*? The much-discussed question, whether adsimilo or adsimulo is the best orthog. (cf. Gron. Diatr. Stat. c. 6, p. 72 sq., and Hand ad h. l.; Quint. 7, 10, 9 Spald.; id. 10, 2, 11 Frotscher; Suet. Tib. 57 Bremi; Tac. G. 9 Passow; id. Agr. 10 Walch; Bessel, Misc. Phil. Crit. 1, 5 al.), is perh. solved in the foll. remarks: Such is the affinity of the sound of ŭ and ĭ in Lat., that when they stand in two successive syllables, separated by the semivowel l, the u is accommodated to the i. Thus, from consŭl arises consĭlĭum; from exsŭl, exsĭlĭum; from famŭl, famĭlĭa; so the terminations ĭlis and ŭlus, not ŭlis and ĭlus (these few, mutĭlus, nubĭlus, pumĭlus, rutĭlus, appear to be founded in the u of the first syllable; but for the heteroclites gracila, sterila, etc., a nom. sing. gracilus, sterilus, etc., is no more needed than for Bacchanal orum, a nom. Bacchanalium, and for carioras, Manil. ap. Varr. L. L. 7, § 28 MSS., a form cariorus, a, um); and so it is also explained, that from the orig. facul and difficul arose faculter, facultas; difficulter, difficultas; not facŭlis, facŭliter, facŭlītas; difficŭlis, difficŭlĭter, difficŭlĭtas; but facilis, faciliter, facilitas; difficilis, difficiliter, difficilitas. This principle, applied to the derivatives of simul, shows the correctness of the orthography simulo, simulatio, simulator, with similis, similitudo, similitas; adsimulo, adsimulatio, adsimulator, with adsimilis; dissimulo, dissimulatio, dissimulator, with dissimilis and dissimilitudo, etc.; cf. Diom. p. 362 P.: Similo non dicimus, sed similis est. Sane dixerunt auctores simulat per u, hoc est ὁμοιάζει. But since the copyists knew that the more rare signif. of making like was not generically connected in the words simulare and adsimulare with the more usual one of imitating, dissembling, they wrote, where the former was required, similo, adsimilo, and gave occasion thereby to the entirely unfounded supposition that the ancients wrote, for the signif. making like, similo, adsimilo; for that of imitating, feigning, simulo, adsimulo Fr.—Hence, assĭmŭlātus (ads-), a, um, P. a.
A. Made similar, similar, like: totis mortalibus adsimulata Ipsa quoque ex aliis debent constare elementis, Lucr. 2, 980: montibus adsimulata Nubila, id. 6, 189: litterae lituraeque omnes adsimulatae, Cic. Verr. 2, 2, 77: Italia folio querno adsimulata, Plin. 3, 5, 6, § 43: phloginos ochrae Atticae adsimulata, id. 37, 10, 66, § 179: favillae adsimilatus, Vulg. Job, 30, 19: adsimilatus Filio Dei, ib. Heb. 7, 3.—
B. Imitated, i. e. feigned, pretended, dissembled: familiaritas adsimulata, Cic. Clu. 13: virtus, id. Cael. 6, 14: adsimulatā castrorum consuetudine, Nep. Eum. 9, 4: alia vera, alia adsimulata, Liv. 26, 19: minus sanguinis ac virium declamationes habent quam orationes, quod in illis vera, in his adsimilata materia est, Quint. 10, 2, 12; 9, 2, 31 al.—Comp., sup., and adv. not in use.—* assĭmŭlanter (ads-), adv. (qs. from the P. a. assimulans, which is not found), in a similar manner: dicta haec, Nigid. ap. Non. p. 40, 25.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinassimulō

Proto-Indo-European *sem- Proto-Indo-European *sem-h₂-lo- Proto-Italic *semalis Latin similis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin simulō Latin assimulō From ad- + simulō (“copy, imitate”).

Descendants
  • Catalanassimilar
  • Englishassimilate
  • Frenchassimiler
  • Romanianasimilafrom French assimiler
  • Italianassomigliare
  • Italianassimilare
  • Occitanassimilar
  • Englishassemblefrom Old French asembler
  • Frenchassemblerfrom Old French asembler
  • Italianassembrarefrom Old French asembler

Quick answers

What does assimulō mean in Latin?
assimulō, a verb, means “to consider as similar, make similar, assimilate; to consider as similar, compare; to represent something that is not as real”.
What are the principal parts of assimulō?
assimulō, assimulāre, assimulāvī, assimulātum (first conjugation).
How do you pronounce assimulō?
In classical Latin, [asˈsɪ.mʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [asˈsiː.mu.lo].
Where does assimulō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin assimulō.