adjectivefirst/second-declension adjective
simplus
simplus (feminine simpla, neuter simplum)
Classical[ˈsɪm.pɫʊs]Ecclesiastical[ˈsim.plus]
Meaning
- adjectivesimple
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | simplus | simpla | simplum |
| genitive | simplī | simplae | simplī |
| dative | simplō | simplae | simplō |
| accusative | simplum | simplam | simplum |
| ablative | simplō | simplā | simplō |
| vocative | simple | simpla | simplum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | simplī | simplae | simpla |
| genitive | simplōrum | simplārum | simplōrum |
| dative | simplīs | simplīs | simplīs |
| accusative | simplōs | simplās | simpla |
| ablative | simplīs | simplīs | simplīs |
| vocative | simplī | simplae | simpla |
simplus, a, um.
I. Adj. kindr. with simplex, simple; as adj. only post-class.: mors, Prud. στεφ. 10, 878.—More freq.,
II. Substt.
A. simplum, i, n., that which is single or simple, the simple sum or number (opp. to the double):
duplum simplum, Cic. Top. 11, 49: simplum solvere, Plaut. Poen. 5, 6, 25 (opp. duplum, id. ib. 5, 6, 14): si simplum imperetur, Liv. 29, 15; Dig. 49, 14, 5.—B. simpla, ae, f. (sc. pecunia), the simple purchase-money, Varr. R. R. 2, 10, 5; Dig. 21, 2, 60.
Origins
- Proto-Indo-European*sem-
- Latinsimplus
Proto-Indo-European *sm̥-der. Latin sem- Proto-Italic *-plosder. Latin -plus Latin simplus From Proto-Indo-European *sem- (“together, one”) and Latin -plus (“times”). Compare simplex.
Elsewhere
- Catalansimple
- Catalanximple
- Frenchsimplefrom Old French simple
- Romaniansimplufrom Old French simple
- Englishsimplefrom Old French simple
- Germansimpelfrom Old French simple
- Spanishsimple
- Spanishsimplo
- Asturiansimple
- Esperantosimpla
Italo-Romance
- Italianscempio
Old Leonese
- Mirandesesimples