verbfirst conjugation, no passive
sicilicissitō
sicilicissitō (present infinitive sicilicissitāre, perfect active sicilicissitāvī, supine sicilicissitātum)
Classical[sɪ.kɪ.lɪˈkɪs.sɪ.toː]Ecclesiastical[si.t͡ʃi.liˈt͡ʃis.si.to]
Meaning
- humorousto act in a Sicilian manner; to adopt Sicilian customs
atque adeō hoc argūmentum graecissat, tamen nōn atticissat, vērum sicilicissitat.
And indeed, the theme is Greek, though it is not Athenian, but rather, it is Sicilian.c. 200 BCE, Plautus, Menaechmi 11
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sicilicissitō | sicilicissitābam | sicilicissitābō | sicilicissitāvī | sicilicissitāveram | sicilicissitāverō |
| 2nd sg. | sicilicissitās | sicilicissitābās | sicilicissitābis | sicilicissitāvistī | sicilicissitāverās | sicilicissitāveris |
| 3rd sg. | sicilicissitat | sicilicissitābat | sicilicissitābit | sicilicissitāvit | sicilicissitāverat | sicilicissitāverit |
| 1st pl. | sicilicissitāmus | sicilicissitābāmus | sicilicissitābimus | sicilicissitāvimus | sicilicissitāverāmus | sicilicissitāverimus |
| 2nd pl. | sicilicissitātis | sicilicissitābātis | sicilicissitābitis | sicilicissitāvistis | sicilicissitāverātis | sicilicissitāveritis |
| 3rd pl. | sicilicissitant | sicilicissitābant | sicilicissitābunt | sicilicissitāvērunt sicilicissitāvēre | sicilicissitāverant | sicilicissitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sicilicissitem | sicilicissitārem | sicilicissitāverim | sicilicissitāvissem |
| 2nd sg. | sicilicissitēs | sicilicissitārēs | sicilicissitāverīs | sicilicissitāvissēs |
| 3rd sg. | sicilicissitet | sicilicissitāret | sicilicissitāverit | sicilicissitāvisset |
| 1st pl. | sicilicissitēmus | sicilicissitārēmus | sicilicissitāverīmus | sicilicissitāvissēmus |
| 2nd pl. | sicilicissitētis | sicilicissitārētis | sicilicissitāverītis | sicilicissitāvissētis |
| 3rd pl. | sicilicissitent | sicilicissitārent | sicilicissitāverint | sicilicissitāvissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | sicilicissitā | — |
| pres. 2nd pl. | sicilicissitāte | — |
| fut. 2nd sg. | sicilicissitātō | — |
| fut. 3rd sg. | sicilicissitātō | — |
| fut. 2nd pl. | sicilicissitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | sicilicissitantō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | sicilicissitāre | — |
| perfect infinitive | sicilicissitāvisse | — |
| future infinitive | sicilicissitātūrum esse | — |
| present participle | sicilicissitāns | — |
| future participle | sicilicissitātūrus | — |
gerundsicilicissitandī, sicilicissitandō, sicilicissitandumsupinesicilicissitātum, sicilicissitātū
Origins
Coined by Plautus, from siculus (“Sicilian”) + -icus + -issō + -itō. The unexpected change of siculi- to sicili-, as well as the presence of the suffix -icus, suggest that Plautus might have intended a pun on sī̆cī̆licus (a diacritic indicating gemination).