noun · masculinethird declension
sergēns
sergēns m (genitive sergentis)
Meaning
- post Classicalsergeant
Ita, quod remanent quindecim caualarie in nostro comuni, ut dictum est, et septuaginta quinque in uobis militibus et sergentibus, que uobis militibus et sergentibus concesse sunt a nobis, ut dictum apud Venecias.
1252, Concessio Canee:Sequuta verbali contentione inter Capitaneum, & Sergentem, Capitaneus primò ensem evaginavit, ut Sergentem vulneraret, & Sergens ut se defenderes ensem evaginavit, Capitaneus hoc intuens, jussit illum occidi. Dubitatur, an Capitaneus sit reus culpæ, & pœna plectendus.
1707, Antonio Tommaso Schiara, Theologia Bellica:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sergēns | sergentēs |
| genitive | sergentis | sergentum |
| dative | sergentī | sergentibus |
| accusative | sergentem | sergentēs |
| ablative | sergente | sergentibus |
| vocative | sergēns | sergentēs |
Origins
Borrowed from Old French sergent, from Latin serviens.