proper noun · masculinesecond declension
Septimuleius
Septimuleius m sg (genitive Septimuleiī or Septimuleī)
Classical[sɛp.tɪ.mʊˈɫɛj.jʊs]Ecclesiastical[sep.ti.muˈlɛː.jus]
Meaning
- masculinesingulara Roman nomen gentile, gens or "family name" famously held by
- masculinesingularLucius Septimuleius, the murderer of Gaius Gracchus
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Septimuleius | — |
| genitive | Septimuleiī Septimuleī | — |
| dative | Septimuleiō | — |
| accusative | Septimuleium | — |
| ablative | Septimuleiō | — |
| vocative | Septimuleī | — |
Septĭmŭlēius, i, m.:
I.
Lucius, a native of Anagnia and friend of C. Gracchus, Cic. de Or. 2, 67, 269; Val. Max. 9, 4, 3.Origins
From septimus (“seventh”) + -uleius.