adjectivefirst/second-declension adjective
seorsus
seorsus (feminine seorsa, neuter seorsum)
Classical[seˈɔr.sʊs]Ecclesiastical[seˈɔr.sus]
Meaning
- adjectivesundered, separate, apart
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Seorsum · Separatim
Seorsum means set apart, in order to prevent a thing being common, with the accessory notion of secrecy; whereas separatim means separated, in order to prevent confusion, with the accessory notion of arrangement.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | seorsus | seorsa | seorsum |
| genitive | seorsī | seorsae | seorsī |
| dative | seorsō | seorsae | seorsō |
| accusative | seorsum | seorsam | seorsum |
| ablative | seorsō | seorsā | seorsō |
| vocative | seorse | seorsa | seorsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | seorsī | seorsae | seorsa |
| genitive | seorsōrum | seorsārum | seorsōrum |
| dative | seorsīs | seorsīs | seorsīs |
| accusative | seorsōs | seorsās | seorsa |
| ablative | seorsīs | seorsīs | seorsīs |
| vocative | seorsī | seorsae | seorsa |
sĕorsus, a, um, adj. abbrev. from sevorsus, from se-vorto,
I. sundered, separate, apart (syn. separatus).
I. Adj. (so only ante- and post-class.): seorsum atque diversum pretium, Cato ap. Fest. s. v. optionatus, p. 201 Müll.: vocabulum, id. ap. Gell. 7, 10, 2:
syllabae, Ter. Maur. p. 2398 P.: seorsa quae (videor tractasse), id. p. 2439 fin. ib.; cf. studia, Aus. Idyll. 17, 5.—Hence, II. Adv.: sĕorsum (often erroneously written sĕorsim; collat. form sĕor-sus, Plaut. Rud. 5, 2, 27; Afran. ap. Charis, p. 195 P.; Lucr. 4, 494; 5, 448; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3 Orell. N. cr.; Liv. 9, 42, 8 Weissenb.; in both forms in the poets; usu. dissyl.; but trisyl. Lucr. 3, 551; 4, 491. —Another collat. form sorsum, Plaut. As. 2, 2, 95; Lucr. 3, 631 sq.; 4, 495; 5, 447; cf. Lachm. ad Lucr. 2, 1061), asunder, separately, apart (syn. separatim; freq., but mostly ante-class.; not found in Cæs., Verg., or Hor.; and in Cic. only once, in the etymological definition of the word seditio).
(a). With ab:
me hodie senex seduxit solum, sorsum ab aedibus, Plaut. As. 2, 2, 95 Fleck.; so, seorsum ab rege exercitum ductare, Sall. J. 70, 2: seorsum tractandum est hoc ab illo, Auct. Her. 3, 4, 7: seorsum a collegā omnia paranda, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 3: abs te seorsum sentio, otherwise, differently, Plaut. Capt. 3, 5, 52; cf.; ut abs te seorsus sentiam De uxoriā re, Afran. ap Charis, p. 195 P.—(b). With abl. (Lucretian):
seorsum corpore, Lucr. 3, 564: animā, id. 3, 631 MSS. (Lachm. and Munro, animae).—(g). Absol.: quā arte natio sua separata seorsum, Cato ap. Charis. p. 195; Lucr. 5,447 sq.:
in aediculam istanc seorsum concludi volo, Plaut. Ep 3, 3, 20; in custodiā habitus, Liv. 9, 42, 8; cf. id. 22, 52, 3: castris positis, Auct. B. Afr. 48, 2: ea dissensio civium, quod seorsum eunt alii ad alios, seditio dicitur, Cic. Rep. 6, 1, 1: omnibus gratiam habeo, et seorsum tibi praeterea, * Ter. Ad. 5, 9, 14: proin, viator, hunc deum vereberis, Manumque seorsum habebis, wilt hold afar, Cat. 20, 17Origins
Proto-Indo-European *s(w)éder. Latin se- Proto-Indo-European *wert- Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *wr̥ttós Proto-Italic *worssosder. Latin vorsus Latin seorsus From se- (“asunder, apart”) + vorsus (see versus, past participle of verto, compare the doublet vertex/vortex).